Deze babysite is een onderdeel van groeimee.nl
Maak zelf een gratis babysite | inloggen
buikbabypuk.groeimee.nl

Ongeleid projectiel van anderhalf (zondag 25 mei 2012)

Vandaag ben je dan precies 1 ½ jaar, Maarten! Tjonge al 1 ½. Maar ook pas 1 ½. 1 ½ jaar! 1 ½!!

Van een piepklein frummelke 1 ½ jaar geleden ('wat was dat een fijne dag' zei je papa net) naar een dynamisch jongetje ( lees 'ongeleid projectiel') van 1 ½. Über cute! Über leuk!

Je loopt blijmoedig door je leven. En door alle avonturen die het leven heeft te bieden. En dat zijn er veel. Want wat is er veel te ontdekken. Lachend, genietend, zingend en dansend wel te verstaan. Je maakt echt een feestje van het leven :-). Een jongetje van 1 ½ is een echte hedonist.

Genieten dus. Maar ook hard werken dus. Voor jou. Maar ook voor mij, en voor papa. Een jongetje van 1 ½ is een klein ongeleid projectiel met enorm veel energie. Binnen twee minuten heb je heel je speelgoedkast uitgepakt. Binnen een paar seconden je sap op tafel omgeschud en uitgespreid met je handjes, een sms-je gestuurd naar 112, een poepspoor verspreid door het bed (inclusief op mij), alle artikelen die binnen handbereik liggen tijdens het verschonen van tafel afgegooid, de vissen gevoerd met de koekjes, het laatste slokje wijn van papa opgedronken, de stapel netjes gestreken was die klaar staat om opgeborgen te worden omgetrokken en herschikt... En wat te denken van met een klein ongeleid projectiel van 1 ½ naar de winkel gaan? Dat is een enorme uitdaging! Papa zet je in de boodschappenkar, dat helpt wel iets ja. Ik heb het idee 'hij moet toch eens leren' (lees moet toch eens afgericht cq gedresseerd worden). Je dribbelt dan van hier naar daar. Wil overal aan voelen, draaien, trekken. Van alles uit de rekken halen, met de mandjes (die staan op een onderstel met wieltjes) gaan rijden, overal tussendoor proberen te wringen (ook op plekken waar het niet de bedoeling is om te komen), etc. etc.. Het is echt niet dat je niet lief en braaf bent, alleen tja, wij hebben niet helemaal overeenstemmende ideeën over winkelen. En een jongetje van 1 ½ is gewoon erg ondernemend.

Het kan trouwens ook tot gevaar leiden. Je vingertje tussen de wasmachine deur (je was vol enthousiasme het deurtje dicht aan het doen). Ik zit even op de wc, en jij bent op de deur aan het kloppen en zegt guitig kiekeboe om het hoekje. Ik hoor even niets en dan kreten: ben je opeens de trap opgeklommen en sta je triomfantelijk mij te roepen. Ik doe je in bad en ben even je luier in een zakje aan het stoppen voordat we vergast worden. In een paar seconde ben je woepsiepoepsie uitgegleden en kopie onder gegaan. Je ligt bij mij in bed, vrolijk, je kleine voetjes trappelen blij. En hopla een onverwachte beweging naar links en naar boven en mama heeft een bloedlip. Ja, kleine jongetjes zijn ook gevaarlijk, heb dagen een gevoelige dikke lip gehad.

Soms is er ook frustratie. Dan ben je druk bezig iets duidelijk te maken. En dan snappen die druiloren je allemaal niet. Terwijl jij het toch zó duidelijk aangeeft. Een mens zou toch van minder gefrustreerd raken! Of nog erger, ze snappen je wel maar ze geven geen gehoor aan je dringende verzoek. Wanhopig kun je er van worden dan, huilend op de grond, gefrustreerd je handjes op je hoofd slaand.

Intussen heb je bij je oma, waar je wekelijks met papa gaat ontbijten, een echte 'De Baar' status verworven: je hebt je eigen stoel, je eigen ei en je eigen worstenbroodje. Zo leuk vindt je dat wekelijks naar oma te gaan. Je kan ook al zo mooi oma zeggen :-). Er volgen nu steeds meer woordjes, ik vind het prachtig! Eigen woordjes gebruik je ook. Waar alleen wij als gezin van weten wat ze betekenen. Het vreemdste is daarbij het geluid dat je hebt voor drinken/dorst. Gorgelende diepkelige bijna stervensachtige geluiden. Mijn schuld, ik zei een keer heb je zo'n vreselijk dorst? En daarna maakte ik een geluid dat ik vond passen bij een bijna van de dorst omkomende in de woestijn ronde lopende persoon. En dat heb je dus overgenomen en ben je blijven gebruiken.

Je opa en oma uit Budel komen ook geregeld langs. Er moet dan opgepast worden. Jullie genieten daar alle drie van! We zijn ook al samen met opa en oma naar het Van Abbe museum geweest. En we zijn samen (jij, ik, opa en oma) een weekend naar een plaatsje vlak bij Gent geweest in een huisje. Dat was super gezellig! WE hebben toen ook het mooie Gent samen bekeken. Je keek je ogen uit, muziek op straat en hartstikke veel paarden. Je vond het mooi! Met mij en je papa ben je ook nog naar Antwerpen geweest. En naar Gdansk, daar zijn we ook geweest. Ja, ja, je bent een zeer ervaren reiziger :-).

Het zelf eten gaat echt al heel erg goed. Je lepelt je soepje vakkundig naar binnen en prikt ijverig in je eten. Je maakt enorme vorderingen. Opa en oma waren echt onder de indruk van het verschil in twee weken. Ja je gaat met sprongen vooruit. En niet alleen op het gebied van eten :-).

We gaan iedere dag even samen een frisse neus halen. Even naar de eendjes lopen. Samen langs de Dommel lopen (en ik foto's maken). Naar het speeltuintje. Kinderboerderij. Parkje. Of even in de tuin rommelen. Het weer is herfstig. En best fris. Maar jij bent graag buiten, daar is veel te doen. En ik ben van mening dat het voor ongeleide projectielen goed is om goed afgemat te worden (en papa zei dat het voor mama's ook heel goed is om afgemat te worden ;-)).

We zijn naar de intocht van Sinterklaas geweest. Muziek, een paard, vrolijke mensen en veel kinderen, en een zwarte meneer met pepernootjes. Jammie! 's avonds mocht je je schoen zetten, niet met een wortel voor het paard maar met een stukje brood (want dat geven we ook altijd aan het paard van de kinderboerderij). En de volgende dag lag er een pakje! Een pakje met 4 perpernoten,jammie!

In ieder geval is het leven met jou genieten. Genieten in het kwadraat!

Gisteren zat ik bij je papa op de bank. 'We moeten hem wel nu snel opgeven op de basisschool' zei ik tegen hem, doelend op jou. 'Hij is al 1 ½!' met lichte paniek in de stem toevoegend. Oké toen ik het me hoorde zeggen heb ik zelf ook erg moeten lachen, al 1 ½ en nog niet opgegeven op school, het is ook van de zotte eigenlijk. In de zandbak hoorde ik van een andere mama dat je kinderen rond 1 jaar op moet geven wil je een plekje hebben. Zeer informatieve plaatsen zandbakken. Ik heb de school intussen al een paar keer gebeld, De Reigerslaan, daar heeft je kleine grote broer Frank ook gezeten. Een fijne school, dus daar willen we ook graag dat je heen gaat. Ook lekker dichtbij, wat erg fijn is met schoolvriendjes en spelen. In ieder geval, telkens is de directeur er toevallig (even) niet. En de ouders moeten persoonlijk voor een intake gesprek met hem een afspraak maken. En nu ben je dus al 1 ½. Papa en mama gaan meters maken met je aanmelding.

Ik kijk net naar de website waar ik deze blog altijd plaatst: hij is uit de lucht. Geen melding of niets. Hij is er gewoon niet meer. Paniek! Ik heb de verhalen nergens anders opgeslagen. Ik zou het wel heel erg vinden als alle avonturen weg zouden zijn die ik voor je hebt vastgelegd. Die zijn zo kostbaar! Maar goed, aangezien jullie het blog nu weer kunnen lezen zien jullie ook wel dat het weer goed gekomen is. Ik ga nu wel meteen alle verhalen back-upen!

Samen in de regen. Ja, dat is leuk :-) - 14 oktober 2012, 16 maanden+

Zoals altijd als ik een blog ga maken wil ik je weer zoveel vertellen.  Je maakt zoveel mee. En ik ben zo trots op je. Het is zo'n mooie en bijzondere tijd. En eigenlijk wil ik niets in de vergetelheid laten raken en dus kan ik eigenlijk uren en uren en uren doortikken. Maar dit is een beschaafd blogje dus probeer ik het kort en krachtig te houden (al weet ik dat ik dat niet kan ;-)).

Papa en jij liggen nu een dutje te doen. Op de fiets naar oma, door het regenachtige gure herfstweer van oktober om bij oma te gaan ontbijten. En dan op de terugweg nog boodschappen doen. Jullie zijn twee bikkels. Koud en nat kwamen jullie thuis. En nu liggen de bikkels dus samen in het grote bed te slapen, lekker warm, lekker knus. Daar waren jullie alle twee wel aan toe. Je ligt tegen papa aan, je wangetje tegen de zijne, met je lijfje tegen hem aan. Je kleine hoogblonde kopie vol overgave aan de slaap en aan papa. Jullie zijn zo schattig samen! Mijn hart zwelt dan van blijdschap en trots als ik jullie daar zie liggen. Dan is mijn borstkas bijna te klein om zoveel vreugde te bevatten die ik dan voel.

Het is ook heerlijk de vreugde met papa te delen. Ook hij kent dat jubel gevoel als hij jou ziet.' Oh, wat is hij toch leuk', 'oh wat is hij toch lief', 'oh wat is hij toch slim!' en 'ik had nooit gedacht dat het zo leuk zou zijn!'.  Ja, dat soort dingen zegt je papa dan :-).

Nu lig je dus muisstil, lekker te slapen, nu ik hier zit te typen. Maar muisstil dat is niet gebruikelijk bij jou. Je bent je aan het ontwikkelen tot een echte wildebras. Of zoals we dat zo mooi noemen ‘een wilde baar'. Een echt ruig jongetje zit er in jou. Een jongetje dat van bewegen houdt. Van wild doen. Van geluid maken. Van flink lachen. Van klimmen en springen. Je houdt van wild en hard. Wat dat betreft ben je ook aan het goede adres bij je grote broers. Bij Frank in de nek en dan wild op en neer hopsen. Wild draaien met André. En het allerleukste, op handen en knieën op de vloer en dan lekker stoeien met elkaar. Elkaar omduwen, je buikje kietelen, samen omrollen. Dat vind je heerlijk!

Wat je ook heerlijk vind is Bumba. Een kinderprogramma dat 5 minuten duurt. Dat kijk je op de pc of op de i-Pad. Een zware verslaving heb je al. Twee keer per dag 5 minuten vind ik echt wel genoeg. Maar jij niet. Het liefste zou je wel 10x op een dag Bumba willen kijken. In ieder geval kan ik niet meer rustig achter de pc zitten als jij in de buurt bent. Want ja, je weet dat ik Bumba kan opstarten. En dan sta je aan me te sjorren en te trekken. Want je wilt dan op schoot. En je wilt dan Bumba. Dus heb ik me bij mijn lot neergelegd, en ben ik aan het afkicken. Als jij in de buurt bent ga ik dan ook maar niet op de pc. En zo helpen we elkaar om onze verslaving te overwinnen :-).

Gelukkig vind je ook nog veel andere dingen leuk. Boekjes lezen, wel 10x per dag. Bal gooien. Je
boerderij. In de herfstdoos kijken (we hebben een doos gemaakt met allemaal herfstspulletjes). Met de tractor spelen. Etc. etc. Je kan heel goed spelen, ook al heel goed zelf spelen. Ook op het kinderdagverblijf zijn ze heel tevreden. Ze hebben geen kind aan je. Lekker buiten spelen (je gaat dan uit je dak, zegt de juf, op een klein kevertje dat rijdt bijvoorbeeld). Lekker binnen spelen. Je slaapt goed. Je eet goed. Je bent een lief en makkelijk kind.

Ook een kind dat alles wil ontdekken. En een kind dat enorm kan genieten. Ik geniet hoe jij geniet. Vandaag bijvoorbeeld. Hondeweer, regen, regen en nog eens regen. Het plenst naar beneden, overal plassen, het water gutst van de luifels. En ja... jij geniet! Nee, liever niet in het karretje onder de plastic zodat je niet nat wordt. Aan de hand. Straaltjes vangen die van die luifel afgaan. In de plasjes slaan met je handen. Giebelen als de druppels in je gezicht vallen. Met je voetje in het water stampen. Jij vind het leuk. Wat is dat heerlijk. Jij vindt het leuk en daardoor vind ik het ook leuk. Samen in de regen. Ja, dat is leuk :-).

Je loopt nu ook kleine stukjes. En wat ik super schattig vind, je geeft kushandjes als ik ga. De eerste keer dat ik het zag was toen papa en jij me uitzwaaiden omdat ik ging werken. De hele morgen ben ik blij geweest. Zo'n lief gebaar. Ja dat heb je van je papa geleerd. Hij leert je goede dingen :-).

En zo leer je steeds weer bij. Al moet er natuurlijk ook nog veel geleerd worden. Acteren bijvoorbeeld. Daar moet je echt nog flink aan werken. Sinds kort heb je een nep jengeltje. Je hebt vast gemerkt dat als je huilt er hulptroepen aan komen. En nu ben je begonnen met een nep jengeltje. André, Frank en ik moeten er erg om lachen als hij voorbij komt. Het is gewoon zó nep dat het grappig is. Ja, acteren is duidelijk nog niet je sterkste kant. Een oscar zit er voorlopig nog niet in. En we trappen er dus ook echt niet in :-).

In Brielle, daar waren we een weekendje heen, heb je geleerd hoe schappen in het echt klinken. Ze stonden daar op de dijk en we konden er heel dicht bij komen. Geen beschaafd gebéh zoals mama dat doet als ze een boekje voor leest. Maar een enorm BBBBÉÉÉÉÉÉÉÉÉHHHHHH. Best eng, schapen van dichtbij, vond je :-)

Dansen, dat zit er al zo in. Frank kan gave dans moves. En die doe je dan na. Zo grappig als je met je hoofdje en armpje dat ook probeert. Die is wel vroeg aan de dans mam, zei Frank. Die wordt vast homo. Ach, je bent zowat dansend geboren. Ruim over tijd was ik nog aan het dansen. En zelfs 's een paar uur voor de bevalling danste ik nog, in de woonkamer, op Guus Meeuwis. En dan hebben we ook nog papa, die neemt je ook vaak in zijn armen en danst met je door de kamer. Ja, je bent een danser, hoe kan het ook anders :-)

Resistance is futile (zaterdag 25 augustus 2012, precies 15 maanden)

Je grote, grote broer is nu echt groot aan het worden, Maarten. Hij heeft zich in het studentenleven gestort. Een hele week introductieweek. En dat is heftig, begrijp ik van André, en vooral ook heftig leuk :-). Het is wel heel raar dat André opeens al zo groot is dat hij gaat studeren. Dat voelt heel onwerkelijk. 'Gaat dat bij jou ook straks weer zo hard?' denk ik dan als ik naar jou kijk. 'Dat je opeens van kleine schattige dreumes een student bent? En over op kamers gaan praat?' Nee, toch? Ik geniet er zo van!

Je was trouwens door het dolle heen toen André weer thuis kwam. Het is duidelijk dat je vindt dat  hij gewoon thuis hoort te zijn. Net als Frank trouwens. Ook die spring je tegemoet uit mijn armen in de zijn armen, luide vreugdekreten slakend, blij lachend, druk wijzend en vertellend als die een paar dagen weg is. Wat dat betreft zijn we het samen roerend eens: thuis met iedereen ook thuis is toch wel heeeeeeel erg fijn!

Eigenlijk ben ik toch wel stokoud, pfff een kind hebben dat studeert, dan ben je eigenlijk toch wel al een halve bejaarde. Maar van de andere kant voel ik me nog zo lekker jong. De komst van jou heeft me mentaal toch minstens 15 jaar verjongd. Opeens hoor ik weer tot de groep jonge ouders en trek ik met jonge ouders en hun baby's en dreumesen op. Dan voel ik me ook geen dag ouder als de rest. Al ben ik dat natuurlijk wel. De balans opmakend kan ik toch wel zeggen dat ik weer lekker ergens begin dertig ben. Heerlijk! En niet alleen ik voel het, ook papa voelt het, de verjonging: 28 zei hij deze week tegen mij. 'Je bent zo oud als je je voelt' zegt het spreekwoord. Dank zij jou zijn we weer een stuk jonger, dus Maarten: dank je wel!

Het optrekken met andere ouders is echt heel erg leuk. Maar het gaat er wel heel erg van kriebelen. Broeds, ja dat is het. Opeens is iedereen weer aan het denken over zwanger worden, bezig met zwanger worden, is zwanger en eentje heeft zelfs alweer een nieuwe baby geworpen. En dan kriebelt het bij mij ook zo. Zwanger worden is zo fijn, een bevalling zo'n machtige ervaring, een baby zo'n aard verbonden oergevoel. En ik gun het je zo om grote broer te worden. Je speelt zo graag met andere kinderen, trekt daar sterk naar toe. En ik weet  van André en Frank hoe heerlijk het is om samen te kunnen opgroeien met iemand. Samen buiten in de tent slapen, samen spelen, samen in bad, samen voor de tv hangen, samen gaan fietsen, samen in een boom klimmen, samen gaan vissen, samen appels rapen, samen achter in de auto liedjes zingen, samen de buurtkinderen bekogelen met sneeuw, samen een zaakje beginnen voor op de weg, samen verdwalen, samen ... nou ja samen dus. En natuurlijk heb je wel mij. En papa. En je grote grote broer André. En je grote broer Frank. Maar dat is toch anders.

Maar ja, een mens moet wel realistisch zijn. Ik denk niet dat het me nog gaat lukken Maarten, een broertje of zusje voor je maken. Papa zegt wel dat ik dat bij jou ook dacht. En dat is inderdaad ook zo. Realistisch gezien wordt je op je 43ste niet meer zwanger (vanaf 42 ziet de medische wereld je als onvruchtbaar). En na 5 miskramen was het ook niet realistisch om te denken dat het dit keer wel goed zou gaan. Maar kijk, je bent er. Tegen alle realisme in. En je bent zo geweldig! Dat kan toch ook nog wel een tweede keer gebeuren? De wonderen zijn de wereld nog niet uit. Dat zie je wel aan jou :-).

Het is niet te geloven hoe hard het met jou gaat. Ook André zei het al, ben ik een paar dagen weg heb je weer zoveel bij geleerd. En inderdaad zo snel gaat het echt.

Al heb je niet zo'n zin lopen. Oké aan de hand maar wat een gedoe om ergens te komen, kruipen is echt veel effectiever. Je wordt wel steeds stabieler en ik denkdat als je er straks eens echt aan begint het dan ook wel goed zal gaan. Maar afgezien van het lopen (je gaat wel al super goed alleen de trap op) gaat alles snel.

Het mooiste vind ik op dit moment je taalontwikkeling. Het is ongelofelijk hoeveel je al begrijpt. Ook ingewikkelde dingen als 'ga maar op je buik liggen' of 'doe je voet eens omhoog'. Dat zijn al best ingewikkelde taalzaken maar je snapt ze zo goed. Je hebt denk ik wel de taalknobbel van papa's familie hebt. Je zegt ook al best wat woordjes. Ik moet nu toch wel al

beginnen uit te kijken met wat ik zeg. Je gooide iets in de wc (speelgoedje) en ik zeg 'wat ben je toch een flap' en jij zegt flap terug :-). Allerlei dierengeluiden kan je maken: knorren als een varken, blaffen als een hond, miauwen als een poes, je kan tok zeggen als je een kip ziet, brullen als een leeuw, lachen als een aap (dat komt door het voorleesboekje waarin een aap allerlei andere dieren uitlacht :-)). Je kan natuurlijk mama en papa zeggen. Maar ook 'oh
oh' als er iets gebeurd. Je zegt soms kip, bal, aap, dag. Je kan oma zeggen. En vast nog wel meer, wat me nu even niet te binnen schiet. En dat met 14 maanden! Dat deden je broers je echt niet na. André communiceerde heel lang met 'nige nige nige'. Voor alles dan ook. Hij
was wel een kei in toonhoogte, mimiek en gebaren waardoor we elkaar prima begrepen. Frank was helemaal een zwijgzaam type. Maar jij kan al zoveel zeggen! Dat vul je ook nog eens aan met gebaren en bijpassende geluiden. Je zwaait, geeft kushandjes, steekt je hand uit als je papa dat ziet doen op de fiets,kan aangeven dat je genoeg hebt, kan duidelijk maken als je iemand lief vindt (kusjes en knuffeltjes en neuzen), duidelijk nee schudden en trouwens ook zeggen), aangeven als je uit je stoel of uit bed wilt, lekker door mij gekriebeld wilt worden, etc. etc. Communiceren gaat echt al heel erg goed!

Je weet mama en papa wel goed af te matten. Het leven van een dreumes is erg druk. En dat van zijn ouders dus ook. Soms is het een ware uitputtingsslag. Zeker als het je niet

zint wat er gebeurd (geen i-pad, verschonen, etc.). Want soms, foeh...

Hier een overzichtje dat ik voor papa maakte. Hij zat op zijn werk en ik schreef 'even' op wat wij tweetjes in de twee ochtend uurtjes hadden mee gemaakt. Luister en huiver wat er in die twee uurtjes door jou allemaal gedaan wordt. 

Pas 2 uur in touw maar al zoveel mee gemaakt, wat heeft die Maarten toch een druk leven:

mama wakker gemaakt (wel met een lief porretje en een kus!) 7.12 uur * gaaaaaaap *, liedje gezongen in bed over teentjes/knietjes/been, liedje gezongen 'guttenmorgen sonnenschein' want de zon scheen mooi binnen, uit bed geklommen en lampje aangemaakt bij papa's bed, brulpartij omdat mama snel naar de wc stormde om te plassen en ik meneer niet mee genomen had, mee naar de wc, speentje in de wc gegooid, tandengepoetst, tandenborstel in de wc gegooid, trap opgestormd naar de verdieping van Frank, droger en was machine in en uit laden (en dan vooral inladen als het er uit moest en uit laden als het er in moest ;-), opeens het klepje dicht schuiven terwijl mama vloeibare zeep in het bakje deed, handen wassen omdat er allemaal vloeibare zeep op maarten zit, wasmachine openen onder het wassen , zwaar verzet gepleegd om te voorkomen dat er een nieuwe luier en een nieuwe broek wordt aangedaan (mislukt, zoals papa altijd zo mooi zegt Resistance is futile),  met mama naar beneden, muziek aangezet, dikke pret met samen zingen en dansen, boterham geweigerd en druk nee geschud, broodzak gezien, gepakt en uitgeschud, veroverde boterham gegeten, met ronddraaiende varkentjes gespeeld, met lampje gespeeld dat zoveel kleuren geeft en lampje gesneuveld omdat enthousiast werd neer gezet, met mama aan de pc, mailtje tikken voor papa, mailtje wissen, van alles opstarten op de pc, appelsap over het toetsenbord gooien, driftaanval omdat mama het toetsenbord gaat poetsen en maarten dus van de pc af moet, poep gemaakt, zelf de trap oplopen, met thermometer 'tandengepoetst', bakje van aankleedtafel afstampen per ongeluk, poepdoekjes uit getrokken, klein driftaanvalletje ivm 'met doekjes vegen en nieuwe luier' gedoe, wattenstaafjes uitgeschut, handen wassen ivm poepgraaiing, luier weg gooien en zelf bak openmaken, mooi met boerderij gespeeld, mama geassisteerd toen ze naar de wc ging, wc papier afgerold, wc doorgeborsteld, sapje gedronken, gedanst en gezongen met mama, naar Ayush gekeken, met haar gekletst, geholpen met vegertje en blik, muziek gemaakt met trommel en xylofoon, mailtje naar papa gemaakt en weer gewist, poep gemaakt, trap oplopen, dit keer een enorme driftaanval omdat mama nu alweer met 'doekjes en luier' gedoe heeft, poep graaien, alles van de tafel gooien, geluidsbanden testen en mama's oren en haar geduld, krijsend afgevoerd worden voor handen wassen, krijsend de luier mee gaan weggooien, krijsend op de bank bij mama hangen, hoofd stoten aan tafel, nog meer krijsen, Ayush maakt kiekeboe grapje, vissen voeren, sap aan de vissen geven, foto maken van Ayush, krijsen omdat de camera weer weg gaat, hoofd stoten, weer braaf met boerderij spelen, fruit gegeten, sapje gedronken, koptelefoon van André gepikt, druk geprotesteerd en nee geschud toen mama die weer af pakte, de telefoongepikt, protesteren en nee schudden omdat mama die weer terug zet, bakje van André omgegooid,  nee geschud toen mama mij uit die hoek probeerde te lokken, etc, etc., etc.... ... pppppffff....

En toch kan ik oprecht en van harte zeggen. Wat vind ik het leuk met jou Maarten!

De vakanties zitten er weer op. Leeuwarden en de Lüneburger heide waren super fijn, daar zijn we intussen geweest. En vakantie vieren met je broers en je papa thuis ook. En ik heb ook eindeloos lekker lang vakantie gehad. Maar nu zitten alle vakanties er dan toch weer echt op. Ach ja, dat is wel jammer. Maar ook buiten de vakanties om valt er veel te genieten. Dat
is wel een mooie troost. Het leven is gewoon erg fijn, zowel in als buiten de vakanties :-).

Knopaholic (14+ maanden, 1 augustus 2012)

Maandag heb je je eerste stapjes gezet, oh oh, wat een stap weer. Ik heb ze zelf niet mogen aanschouwen, de aller aller eerste stapjes, maar de juffen van het kinderdagverblijf wel. 's Avonds kreeg ik, samen met Frank, nog een persoonlijke demonstratie van je. Wat geweldig! Je eerste wankele stapjes, nog even en je bent een druk drentelende dreumes, leuk. Welkom in de wereld van de tweevoeters. Op eigen benen door het leven, al kruip je nu nogal vooral, dat wankele gedoe is leuk, maar kruipen is effectiever (nog) :-).

Je lievelingsjuf die drie weken op vakantie was, vindt je enorm gegroeid! Ze zei 'ik wist niet wat ik zag, die Maarten, die is opeens gegroeid, het baby achtige is er echt helemaal af'.

Intussen zijn er weer een hele stoot tanden aan het komen. En je eerste kiesje piept er nu ook uit.

Een klein jongetje is net als een eekhoorntje. Mijn lieve kleine eekhoorn :-). Ik heb al tientallen speentjes gekocht. En jij hebt er al tientallen kwijt weten te maken. Een eekhoorntje verstopt zijn nootjes en kan die niet meer vinden. Jij verstopt je speentjes en kan die dan niet meer vinden. En ik ook niet. Ik vraag me echt af waar die dan blijven. Zo nu en dan vind ik er een terug. Zo nu en dan vindt jij er een terug. Maar meestal laten ze zich niet meer zien. Het is een mysterie :-)

Ik moet trouwens toch goed opletten met jou. Je hebt de neiging om alles netjes op te ruimen. Heel mooi natuurlijk. Maar soms zie ik je dan opeens iets in de vuilnisbak gooien wat daar niet in thuis hoort. Of zie ik je de bellenblaas in de vuurpot gooien. Of een speelgoedkopje in een openingetje in het siermuurtje in de tuin. En zo weet je telkens weer goede verstopplaatsjes te vinden voor van alles en nog wat.

Je was twee dagen met mama en oma in Maastricht. En toch ook twee dagen met papa in Eindhoven thuis. Rara hoe kan dat? Ik was met oma naar Maastricht. Op dag 1 namen we je mee en mocht je bij ons blijven tot papa af gewerkt was en je kwam ophalen. Op dag 2 bracht papa je om 08.30 uur langs en ging daarna werken en mocht je met mij en oma optrekken. Dus was je thuis bij papa maar genoot je tevens van treinreisjes (zo leuk naar buiten kijken), een 4 sterren hotel ontbijtje (lekker!), het heerlijke de luxe zwembad (wat een lol had je), lunchen met uitzicht op de Maas (je vond de tomaat/paprika/geitenkaas soep erg lekker), een dutje doen met oma, Maastricht bekijken en heb je het Bonnefanten museum bezocht (je keek je ogen uit én kon er ook goed slapen in je wandelwagen). Maar je hebt dus ook genoten van spelen met je broertjes, de kook kunst van papa en mocht je lekker langs hem slapen in het grote bed van papa en mama.



Frank is zo lief voor je. Hij draagt je braaf van knopje naar knopje. Jij wijst aan en hij draagt je er heen. Het knopje van de bureaulamp, van de ganglamp, de afzuigkapknopjes, de deurbel. Je krijgt er nooit genoeg van, knopjes voor, knopjes na, knopjes zijn het helemaal. Soms zie ik je ook schroefjes enzo drukken, dan denk je vast, hé, een knopje wat zou dat doen ;-). Frank noemt je een knopaholic. Zit zeker wat in, je bent zwaar verslaafd aan knopjes.

Je hebt sowieso veel geluk met je grote broers. Deze week waren ik en papa naar het Concertgebouw in Amsterdam. Je broers namen de honneurs waar. Je had de grootste lol met ze. Het leukste vond je de speeltuin, daar was je wel een uur. Lekker met zand gooien, op het wipbeestje, van de glijbaan, en veel lol in het algemeen. En het naar bed gaan was ook een feestje. In het grote bed van papa en mama en André kwam er nog gezellig even bij liggen. Ja, ja, je bent een bofferd!

Ik ben een mamamuts. Ik geniet zo van jou, lieve klein jongetje, ik vind je zo geweldig, Maarten. Ik ben gewoon in hart en nieren een mamamuts: verhaaltjes lezen, liedjes zingen, spelletjes doen, kleuren, bellen blazen, bloemen ruiken, miertjes kijken (en pletten, je moet nog leren dat ze 'stuk' gaan al je met je vingertje ze ligt te porren), knuffelen, spetteren in bad, muziek luisteren en dansen, eendjes voeren, samen fietsen, je aan het lachen maken, etc, etc, etc. Ik vind het allemaal geweldig leuk! En ik verheug me ook al op koekjes bakken, kleien, knutselen, samen in het moestuintje wroeten, etc. etc. etc.. Ik ben gewoon een echte mamamuts  (en volgens papa de grootste druif in huis). Het zou in ieder geval erg fijn zijn als ik ouderschapsverlof krijg om lekker veel van je te genieten.

In ieder geval wil ik je bedanken voor het vele plezier en de inspiratie die jij me geeft!

Daar stond ze dan, met haar kotszakje (27 juli 2012: 14 maanden en 2 dagen

Vandaag huilde je niet op het kinderdagverblijf toen ik ging. Na maandenlang afscheid te hebben genomen van een diep triest jongetje dat hartverscheurend huilde en zich aan me vast klampte en los gewrikt moest worden als ik ging, was dat best raar. Het was meestal wel al over voordat ik de voordeur bereikte, je hebt het er goed naar je zin, maar het moment van afscheid nemen zelf was een dramatische voorstelling van jouw kant uit. Maar vandaag huilde je dus helemaal niet. Je ging gewoon zitten spelen met de andere kindjes. Natuurlijk heb ik liever dat je niet huilt, huilen is zo zielig. Maar toch... weer een periode afgesloten. Je wereld is groter aan het worden als fijn bij mama. Lekker met al die leuke kinderen spelen en al dat leuke speelgoed en al die liedjes en verhaaltjes enzo. En mama komt straks toch wel weer terug. Toch weer even slikken, je wordt al zo groot.

Op het kinderdagverblijf is je grootste vriend Lucca, die ongeveer even oud is. Jullie doen ook niet voor elkaar onder. Er wordt ijverig gespeeld. En ook gekletst. Zo schattig vinden de juffen dat, het is duidelijk dat jullie elkaar echt wel begrijpen ook al verstaat er verder niemand iets van jullie conversatie. Vaak begint het kletsend maar wordt het dan schreeuwend en lachend. Wat een lol samen :-).

Ook fysiek vind ik je heel groot aan het worden. Als je languit in bed langs papa ligt zie ik het goed: je bent zo goed gegroeid! De kleine baby is al zo ver weg, daar ligt gewoon een klein jongetje! Al kan je ook nog heel klein lijken soms met slapen. In je bedje lig je vaak met opgetrokken knietjes met je kontje omhoog zo klein mogelijk in elkaar in een soort foetus houding. En dan ben je weer zo klein (en schattig!).

Steeds meer begint zich ook je karakter te ontvouwen. Zowel ik, als ook papa, waren vroeger rustige bedeesde verlegen voorzichtige kinderen. Toen je dus nog in mijn buik zat hadden we, je papa en mama, het er vaak over dat je wel een heel rustig braaf verlegen kind zult zijn. En dat we hopen dat het niet TE is, dubbel op erfelijk belast. Want dat is niet handig in deze wereld. Maar kijk eens aan, de twee rustige ouders hebben zowaar een jongetje weten te produceren dat best wel wat pit in zijn kleine dondertje heeft. Er zit toch een duidelijke 'De Baar' in je. En ook de pittige kant die in mijn familie voorkomt is vertegenwoordigd. Je hebt een sterk karaktertje en dat is fijn, dat komt wel goed met jou zeggen je papa en mama dan tegen elkaar.

Je bent wel een heel lief kind. Als we weer eens lekker weg zijn dan gaat het allemaal zo makkelijk met je. Je slaapt overal. We nemen je mee uit eten. En ondernemen van alles gewoon met jou er bij. En dat er op uit trekken doen we dus lekker vaak. Afgelopen maand was je mee naar het familie weekend en vlogen we naar Londen voor een paar dagen.

In het vliegtuig begin je het al aardig te kennen dat is wel duidelijk. Je wijst op de veiligheidsuitleg en legt mij in je brabbel taaltje uit wat daar te zien is. Je hebt tenslotte al heel vaak gevlogen :-). Nog een dutje er bij en we zijn er alweer. Wel berucht is je vaak voorkomende poepluier in het vliegtuig. Misschien dat het drukverschil de darmen activeert? In ieder geval kan je er wat van. De vorige keer dat we vlogen had je weer zo'n super poep gemaakt. Tja en dan ziet er niets anders op als je in het piepkleine wctje te verschonen. Want die lucht die er dan om je heen hangt, dat kan je anderen echt niet aan doen. De laatste keer was het dus zelfs zo erg dat de stewardess die in het gangetje stond er helemaal groen en geel van ging zien, toen ze zag en rook dat we je aan het verschonen waren (het was inderdaad ook heeeeel indrukwekkend). De arme stewardess stond daar te braken in haar kotszakje! Nou zeg, wat jij toch voor elkaar krijgt!

In ieder geval was Londen heerlijk, jij vond het ook erg fijn, ook omdat we veel speeltuintjes wisten  te ontdekken. En heel veel duiven, eenden, reigers en zelfs pelikanen. En het familieweekend was ook weer heel erg fijn, jij kreeg natuurlijk mega veel leuke aandacht.

Je hebt ook een grote passie en liefde voor knuffels ontwikkeld. Het is zo schattig als je een van je knuffels een stevige knuffel en kus geeft!

Een paar keer heb je nu ook samen met papa bij mij geluncht op het werk. Dat vind ik zo ontzettend leuk! Als ik dan ijverig bezig ben op de Sterrenlaan dan komen jullie rond lunchtijd een boterhammetje bij mij op het werk eten, dat is zo heerlijk! En jij en papa hebben dan weer een lekker fietstochtje gemaakt, jullie rakken heel wat af op papa's vrije dag.

Het is ook wel een ontzettend vrolijke bedoening met jou. Ook, papa  geniet daar van: dans, zang, geklap, gelach en gebabbel. Dat is echt genieten. Helaas had je wel een Londens 4-us mee genomen. Je bent een paar dagen behoorlijk ziek geweest. En dat was ook een stuk minder vrolijk. Je bent wel taai dus het komt wel weer goed met je.

Als bonus nog een paar filmpjes die ik van je gemaakt heb:

http://www.youtube.com/watch?v=nJDLb3eTmZw
(maestro muziek!)

http://www.youtube.com/watch?v=vvQeXyV6fBo
(in een speeltuin in Londen)

http://www.youtube.com/watch?v=6CABfbIKNu0
(bij oma in de tuin, we eten met de hele familie samen om te vieren dat je grote broers geslaagd zijn)

Erg mindful, zo'n kleine mensje (12 maanden +)

Een jaar is voorbij gegaan. Jouw eerste levensjaar. Een super intens jaar. Het is ongelooflijk hoeveel baby er in één jaar past. De eerste tandjes, voor het eerst zitten, het eerste lachje, je eerste hapjes, voor het eerst staan, de eerste stapjes aan de hand. Maar ook de laatste borstvoeding, voor het laatst in de kinderwagen, voor het laatst maatje piepklein. En prikjes, weegjes, lengtemeetjes, ziek, blij, boos,onderzoekend, verlegen en aanhankelijk. En poep, heeeeel veeeel poep. En voor je papa en mama, extreem moe zijn, lachen om jou, lekker knuffelen, ontroerd zijn en oneindig van je houden. En nu ben je dan officieel dreumes want je bent jarig geweest.

Je verjaardag is heel uitgebreid gevierd. Op het kinderdagverblijf, met de familie en je had een echt kinderfeestje. Eigenlijk is mijn feestregel altijd geweest 'je mag zoveel kindjes uitnodigen als je jaar wordt'. Maar 1 kindje zou wel wat weinig zijn. Dus voor nu is die regel meteen flink overtreden: 8 baby's/dreumesen kwam feesten. Wat was dat leuk.

Na afloop van al dat gefeest had je zoveel speelgoed dat we serieus wel een speelgoed winkeltje kunnen gaan openen :). Gelukkig ben je wel heel dol op spelen. En ben ik nog steeds van mening dat het gereedschap is om te leren. Op het kinderdagverblijf viel het ze ook al op hoe dol je op speelgoed bent. Als ze iets op de grond zetten om mee te spelen krijg je een doelbewuste blik in je ogen en ga je er rechtstreeks op af, alles aan de kant duwend dat in de weg zit. Inclusief Loes die net kan zitten. Je vindt Loes trouwens wel heel leuk (als ze verder niet in de weg zit). Je bent graag bij haar, legt je hoofd in haar schoot. Lucca is je andere dikke vriend van het kinderdagverblijf.

Dreumes. Pfoeh, daar moest ik wel even aan wennen. Nooit geen baby meer voor mij, dat is wel even slikken. Weer een nieuwe fase. Maar ja, ik moet het toch accepteren. Je bent nu echt baby af: dat slimme blije onderzoekende jongetje is echt een dreumes. Horizontaal heeft plaats gemaakt voor verticaal. Verzorgen maakt plaats voor opvoeden. En zoals papa ook al zei: 0 of 1 jaar, wat maakt dat uit, het is gewoon onze Maarten. Het eerste jaar heeft plaats gemaakt voor een tweede jaar. Een jaar vol nieuwe wonderen, daar ben ik zeker van.

Een van die avonturen is papa opwachten. 's Avonds tegen zeven uur weet je het al: papa komt zo thuis. En dat is leuk! Dan roep je papapapapa. En dan gaan we samen naar buiten. Dan lopen we papa tegemoet. En je mag op onze deurbel drukken, dat vind je ook geweldig. Zo leuk dat je als je een deurbel ziet er op wilt drukken, eigenlijk ook als die van de buurman is.

Andere avonturen is met mama fietsen. Naar de kinderboerderij. Of een speeltuintje. Je durft sinds kort van de glijbaan. Ook de wipbeestjes vind je erg leuk. Je bent ook een echte dierenliefhebber. De kinderboerderij is dan ook een groot succes. Je kan er geen genoeg van krijgen. Vaak vertrekken we met een jengelende jou op de fiets omdat je nog steeds wil blijven. 
Verder zie je overal hondjes, katjes, vogeltjes, eendjes. Dan begin je druk te roepen en te wijzen. Soms zie je een hond al eerder als mij. Dan hoor ik je wa wa wa (=waf waf waf) roepen en weet ik dat er ergens een hond te zien is. We zijn ook heel diervriendelijk bezig. André vroeg deze week aan mij: wat doet dat oude brood achter onder je snelbinder. Nou we fietsen dus nergens heen
zonder oud brood. Je weet nooit of je onderweg nog een eend ofzo tegen komt :).

Van een schattig hulpeloos babytje ben je veranderd in een soms vreselijk eigenwijs dreumesje. Zelf drinken. Zelf scheppen met eten. Wat een knoeiboel (maar ja, je moet het toch eens leren, zeg ik dan wel tegen me zelf). Zelf de lamp aanmaken (je hebt een fascinatie voor knopjes). Papa zegt dat je dan net tante Dominique bent. Nog meer filmpjes op de Ipad. Je krijgt soms echte driftaanvalletjes als dingen niet gaan zoals jij het wilt. Opvoeden begint nu dan ook een steeds
grotere rol te spelen. Je snapt al heel goed wat niet de bedoeling is en wat nee is. Dat vind ik echt reuze knap. Zo heb je nu in de gaten dat je wel mag kijken als de wc doorspoelt maar er niet in mag graaien. En dat het niet de bedoeling is dat je je tandenborstel in de wc gooit als je tandenpoetst. Dat je niet het drinken van mama en papa mag pakken. En zo zijn er een hele berg
dingen die allemaal niet de bedoeling zijn. Het leven kan best frustrerend zijn als je een ondernemende kleine wereldontdekker bent en van alles niet mag. Zeker omdat je nee wel snapt maar soms wil je zo graag dat het gewoon niet lukt om nee te doen. Wat je wel volop mag ontdekken, en ook doet, is eten. Je eet dingen waar je grote broers van gruwen zoals allerlei soorten vis, mosseltjes, garnalen, etc. etc.

Je slaapt sinds kort ook in je eigen bedje. Heel erg jammer vind ik dat. Maar het gaat helaas niet anders. Als je naar bed gaat is je lijfje nog helemaal in de bewegingsstand. Er moet dan nog gestaan worden, gezeten, weer gestaan, omgedraaid, etc. etc. Al die bewegingen moeten er nog even uit voordat je kan slapen. En ook in je slaap ben je flink aan het bewegen. Resultaat: twee keer uit het grote bed van papa en mama gevallen. Uit lijfsbehoud moet je nu dus in je eigen bedje. Vreselijk vond ik dat. Maar het gaat echt heel erg goed. Je bedje staat tegen ons bed aan. Ik kan mijn hand door de tralies (nou ja oké het zijn spijltjes, maar toch) steken om je handje vast te houden. En je snel je speentje terug geven als je dat kwijt bent. En vaak ga ik overdag met een dutje met je mee dutten. En dan leg ik je gewoon nog in het grote bed. Dan knuffel je je heerlijk tegen me aan. En kan ik lekker een uur lang naar je staren en aan je snuffelen. Dat is zo genieten. Ook bij papa mag je soms in het grote bed een dutje doen. Dat voelt vast heel erg veilig. Je slaapt dan vaak extra lang.

Wat we allemaal fantastisch aan je vinden is je muzikaliteit. Je hebt echte liefde voor muziek. Zelf muziek maken maar ook muziek luisteren. Je bent ook al hartstikke ritmisch. Als je muziek hoort beweeg je je lijfje ritmisch op de muziek. In Turkije (ja, daar waren we met z'n allen op vakantie) scoorde je daar echt mee. En ik geef toe, het is zo schattig zo'n klein dansend manneke. We
denken allemaal dat er nog een prachtige muzikale ontwikkeling voor je in het verschiet ligt: je hebt er echt aanleg voor. En veel lol in dus.

De vakantie in Turkije was trouwens ook erg fijn. We hadden veel tijd voor elkaar, het eten was heerlijk en je vond het zwemmen zo fijn. Verder gingen we iedere dag even de zee in. En jij deed daarna met de rustgevende geluiden van de golven een dutje. Op mij, ik ben een ideaal ligbed, zo lekker zacht :).

In ieder geval loopt het leven lekker. Het is vooral genieten van jou. Al is het ook wel erg druk met jou. Ze noemen die kleintjes zoals jij natuurlijk ook niet voor niets handenbindertje. Soms sta ik ook vol bewondering te kijken naar andere mama's met kleintjes. Mooi opgemaakt, een verzorgde outfit, haren maximaal in de plooi. En ik? Die broek moest eigenlijk gister in de was. Opmaken doe ik echt nooit meer. Mijn haar moet dringend geknipt worden (en is zelfs al maanden niet meer gekamd). Dan snap ik niet zo goed hoe andere moeders dat doen. Als ik me schoon aantrek heb ik binnen 15 minuten zeker ergens een klein jongetje vieze vlek. En een gewassen, frisse, verzorgde jij ziet er maar een kwartiertje zo uit. Jouw broek zat ook vol opgedroogde koek en kwijl. Je hebt je sokken weer uitgetrokken. En je haar heeft achter een klit. Je handjes en je snoetje zijn vies (buiten gekropen).

Maar wat hou ik van dat vieze, plakkerige jongetje. Je hebt dan weer heerlijk gespeeld en genoten. En dat is veel belangrijker als vlekvrij zijn. Want jij, mijn kleine viezerik, en ik genieten wel heel veel. Het is wel heel erg mindful, zo'n kleine mensje. Want wat zie je veel. En wat gaat het leven lekker rustig met jou. Overal zie je bloemen, vogels, eenden, poezen, een leuke hond,
een knopje om op te duwen, etc, etc. Alles is mooi, interessant en de moeite waard. Muziek is geweldig. Tekenen leuk. Spelen heerlijk. Helemaal in het hier en nu!

Jouw overgrootmoeder

Jouw overgrootmoeder, mijn oma, opa's moeder, is overleden, Maarten. Een lang bewogen en mooi leven. Met gelukkig een kort vredig einde.

Vaak diende ze me als voorbeeld. Hoe ze tegenslagen overwon. Hoe ze altijd opgewekt en positief was. Hoe zorgzaam ze altijd was. Ik heb altijd gedacht dat ik veel op mijn oma, jouw overgrootmoeder, lijk. Van uiterlijk. Maar ook het zonnige blije dat ik vaak in me heb. En natuurlijk hadden we nog meer raakvlakken. Hoe ze ook op haar 43ste nog moeder werd, net als ik van jou op mijn 43ste.

Ik heb veel bewondering voor mijn oma, Maarten. Ze had een bewogen leven. Geboren in de Eerste Wereldoorlog. Jongvolwassene in de Tweede Wereldoorlog. Ze maakte veel mee.

Ze groeide op in een arm maar liefdevol gezin. Zo vertelde me over haar jeugd. Geen schoenen om naar school te lopen (dat vond ze zo erg). Maar wel een heel liefdevol gezin. Ze hadden niet veel, maar met feestdagen was er altijd iets extra's, dan was ze zo trots en blij.

Net na de Tweede Wereldoorlog diende ze (dat is een soort inhuizige huidhoudster) bij een Engelse officier. Ze raakte verliefd op hem en hij op haar. De eerste keer, als maagd, daar kon je niet van zwanger worden. Maar dus toch wel. De Engelsman keerde terug. Hij schreef haar. Ze zou over komen, trouwen, samen een kind hebben. Maar na een paar liefdesbrieven kreeg ze opeens een brief van de vrouw van de Engelsman. Een vrouw, dat had hij niet verteld.  De liefde van haar leven die haar zo bedrogen had. Mijn vader was een ziekelijk kind waar ze veel zorgen over had, in en uit het ziekenhuis. Mijn oma raakte depressief. De dokter schreef haar een verblijf op het platteland voor. Van 's morgens vroeg tot 's avonds laat hard werken. 's Avonds dood vermoeid in je bed vallen. Geen tijd om te piekeren. Het was snel weer over en ze keerde weer terug naar Bottrop.

Als alleenstaande moeder, met een zoon van een Engelsman was het leven vast niet makkelijk. Na de oorlog waren er weinig mannen. Veel waren gesneuveld in de oorlog. Veel waren beschadigd door de oorlog. Ze stond er alleen voor. Na een jaar of drie kwamen er weer enkele mannen terug van kampen. SS'ers die vast gezeten hadden in werkkampen in Rusland. De zus van mijn oma had een afspraak met een van hun. Maar hij beviel haar niet. En toen kreeg mijn oma hem. Een zakelijk huwelijk, het was praktisch. Ze trouwden en mijn vader kreeg de naam Ziener. Het huwelijk was niet altijd makkelijk. Maar ze hield van hem op haar manier. Toen hij aan het einde van zijn leven een hersenbloeding kreeg en jarenlang als kasplantje leefde hield ze hem thuis en verzorgde hem liefdevol.

Uit dat huwelijk kwamen nog twee dochters. De laatste dus toen mijn oma 43 was. Dat meisje kreeg op haar 18de weer een kind. Dat ze uiteindelijk niet zelf kon opvoeden. Zelf al gepensioneerd, midden 60, bracht oma het meisje groot. Een meisje dat later oma zelf liefdevol kwam verzorgen toen ze oud was. Die haar kwam helpen met eten koken, haar wassen, haar hielp met haar pillen. Die er mede voor zorgde dat ze heel lang op zichzelf kon blijven wonen. Tot haar 92ste.

Als klein meisje ging ik er op vakantie. Eindeloos lange vakanties. Heeeeeel ver weg (voor die tijd dan, we hadden thuis niet eens een auto en moesten die lenen van mijn opa). Wat werd ik verwend. Iedere dag mocht ik een ijsje gaan kopen, voor die tijd een ongekende luxe. En voor het eerst mocht ik naar een echte kapper (mijn moeder knipte onze haren zelf). Maar het meeste indruk maakte het toen ik zelf schoenen mocht uitzoeken voor mijn verjaardag. Thuis kreeg ik natuurlijk ook schoenen als ik er nodig had, hele goede merkschoenen zelfs. Maar daar had ik geen inspraak in. Het moesten degelijke schoenen zijn die lang mee gingen. En in een kleur die overal bij paste. Dat waren de criteria die mijn moeder hanteerde. Maar van mijn oma kreeg ik toen carte blanche dus in de schoenenwinkel. Oh, wat voelde ik me een prinses met mijn zacht leren vuurrode open schoentjes. Ik danste er mee door het leven. Ze waren niet praktisch, niet stevig, niet handig van kleur. Maar oh, wat voelde ik me bijzonder.

Mijn oma. Wat heb ik haar lang mogen hebben. Wat bewonder ik haar. Wat was ze lief. Wat was ze dapper. Wat was ze optimistisch en blij. Maarten, ik hoop dat er haar genen, van jouw overgrootmoeder, ook goed in jou geland zijn: daar kun je dan nog veel plezier aan beleven.

Een prachtig klein mens met een eigen karakter en wil (17 mei 2012, 11 maanden +)

Er zijn weer 2 tandjesdoorgebroken. Dit keer boven. Nu kun je dus echt bijten. Stukjes van je eten. Maar ook flink in mijn vinger als ik wil voelen hoe ver je tandjes al door zijn.

We proberen echt zuinig op je te zijn. Toch gaat opgroeien niet zonder slag of stoot. Vorige week viel je van de bank af, op je neus (bloedneus). Je zat bij André die je een stukje van zijn appeltaart gaf. Wild enthousiast wilde je je opeens op de rest van de taart storten. Waarbij je dus van de bank viel. André voelde zich vreselijk schuldig maar kon er echt niets aan doen. En ik heb vorige week bij het vastmaken van het riempje van je wandelwagen er per ongeluk een stukje vel bij geklemd omdat er opeens een handje tussen glipte. En je hebt hier en daar blauwe plekken van het omduikelen met al die capriolen van je (lopen langs dingen, gaan zitten, staan, kruipen, klimmen). En je pinknageltje is er af gegaan omdat je woest een schuiflaadje dichtschoof. Dat je dus met je andere handje nog vast hield. Tja, we letten echt wel goed op je, zijn ook echt zuinig op je, echt. Maar zo nu en dan gaat er dus wel eens wat mis.

Je hebt je eerste moederdag mee gemaakt. Voor mij de eerste met jou. Een prachtige dag. Je had een mooi zelf geknutseld krijtbordje met voetafdrukjes en een mooie spreuk. Een een doos Merci die je onder begeleiding van papa had gekocht. Een slimme aankoop heb je ontdekt, papa gaf je een klein stukje chocola, en sinds die tijd wordt je helemaal hyper blij als je Merci ziet: daar wil je ook een stukje van. Ik vind moederdag zo leuk. Er gaat echt niets boven een met liefde zelf geknutseld werkje met een lief gedichtje. Dat is zoooooo hartverwarmend. Ik heb het op de wc gehangen en iedere keer als ik daar kom (en dat is dus nogal vaak op een dag :-)) word ik helemaal blij.

Je bent al goed met taal en communicatie bezig. Je hebt intussen door dat je ook kan wijzen naar dingen en dat dat wel erg handig is. Soms zeg je dan ook al: "die". Of je maakt grijpbewegingen met je handje om duidelijk te maken dat je het aangewezene graag wilt. Je probeert al dingetjes na te zeggen. Zo was je met opa aan het spelen dat jullie aan het bellen waren. En opa zei "bla bla bla" tegen de telefoon. En toen jij de (speelgoed) telefoon had, zei je ook "baa baa baa". Je bent trouwens heel erg dol op de gewone telefoon. Je luistert heel goed naar wat er gezegd wordt en begint al langzaam maar zeker door te krijgen dat het dan de bedoeling is dat je iets terug zegt. Oma, opa, papa, André, Frank: je bent dol op iemand aan de telefoon spreken. Als je ziet dat ik de telefoon heb, leg je je handje tegen je oor als gebaar dat jij ook wilt bellen. Je snapt natuurlijk niet dat je niet altijd even mag mee kletsen (als er iemand van het werk belt bijvoorbeeld) en dan word je best boos. 

Je kruipen gaat echt geweldig. Starte het allemaal langzaam en moeizaam; nu cross je met grote snelheid op handen en knieën overal op af. De vrijheid die je daardoor hebt vind je geweldig. Het maakt ook dat je je zekerder voelt. Wilde je eerst eigenlijk binnen een straal van een meter van mij blijven, nu weet je dat als ik even wat verder weg ben (even naar de wc, keuken, buiten, etc.) dat je je zo bij me bent als je dat wilt. Dat maakt dat je je verder van me af durft te bewegen. Bijvoorbeeld met de bal. Dan gooi je die weg en kruip je er blij achter aan. Gooit hem weer weg. Etc. Of je brengt hem naar mij en ik moet hem dan weggooien (het lijkt wel apporteren met een hondje) :-)). Je durft ook best even alleen naar buiten als ik in de keuken eten sta te koken. Ja, je wereld wordt al echt groter.

Je loopt ook al aan de hand. Dat vind je geweldig leuk. Je kan er ook geen genoeg van krijgen. We hebben ook al buiten met je gelopen. Met schoentjes aan. Dat vond je wel vreselijk onhandig, schoenen. Die laten we voorlopig nog maar uit. Wat je ook erg leuk vind is racen op je koetjeskar. Hoe harder hoe liever. Dan lach je blij. Aan je koetjeskar loop je ook al onder begeleiding.

Er wordt heel wat afgespeeld met andere kinderen: op het kinderdagverblijf, met vriendje Jan, met de baby's van de zwangerschapsgym, het babyzwemmen en de muziekles. Ik vind het heerlijk al dat kleine spul bij elkaar. En ik denk ook dat het goed voor je is. Je moet nog wel leren beter voor jezelf opkomen. Als iemand iets van je afpakt dan laat je dat nog gewoon gebeuren en kijk je alleen maar wat beteuterd. Dat mag nog wel wat assertiever, maar dat komt ook nog wel.

Intussen ben je zo goed als van de potjesvoeding af 's avonds. Nieuwsgierig proef je wat wij eten. Niet alles vind je lekker maar wel al veel. Je bent vooral groot voorstander van soep. Vanavond at je asperges, die vond je ook lekker. Je lievelingseten is nu spaghetti. Heerlijk vind je dat. En ik vind het een genot om je zelf te zien eten. Vakkundig werk je de sliertjes naar binnen. Daarna mag je lekker in bad. Want zelf spaghetti eten maakt wel vies :-).

We zijn ook nog een paar dagen naar het mooie Cochum geweest in Duitsland: jij, papa en ik. We hebben het er heerlijk gehad!

Van oma kregen we de gegevens van het consultatiebureau van papa. Zo leuk om te zien. Jij zit beter in de groeicurve als papa.. Je zit precies op de middenlijn. Papa zat er onder. Papa baalt: die is nogal competitief ;-). Bij je laatste check bij het consultatiebureau woog je 9,4 kg en was je 74 cm lang. Prima! De prik was minder leuk. Je kreeg wel een heel dikke kus van papa.

Lieve Maarten, precies een jaar geleden was ik (wij) uitgeteld. http://buikbabypuk.groeimee.nl/babyverhaal/22178/130820-40-weken-precies-dinsdag-17-mei-2011/.

Zo ongelofelijk dat jaar dat intussen voorbij is gegaan. Een prachtige bevalling. Een prachtige baby. Een jaar met veel avonturen. Een jaar waarin jij je ontwikkeld hebt tot een goedlachs jongetje. Een echte knuffelaar. Een echte onderzoeker, gedreven en pienter. Een prachtig klein mens met een eigen karakter en wil. En 25 mei word je dan een dreumes en ben je baby af. De tijd vliegt echt voorbij!

Volgende pagina »

Laatste foto's

Laatste foto's
Laatste foto's
Laatste foto's
Laatste foto's
Laatste foto's
17 maanden +

Laatste reacties

Meer reacties

Blijf op de hoogte!

Laat je e-mail achter en ik stuur je een mailtje als ik een nieuw verhaal of nieuwe foto's op de site heb gezet.

E-mail adres: