Deze babysite is een onderdeel van groeimee.nl
Maak zelf een gratis babysite | inloggen
buikbabypuk.groeimee.nl

2 tandjes, handig gereedschap! (10 maanden +, bijna 11 maanden)

Er is weer zoveel gebeurd deze maand, Maarten, dat ik bijna niet  weet waar ik moet beginnen met vertellen. Er gebeurt zoveel  in één maand in een jong mannen mensen  leven!

Ik denk dat het belangrijkste voor je deze maand is dat je het  voortbewegen nu goed onder de knie hebt. Was het vorige maand nog zo dat je je  dan wel een stukje kon verplaatsen, intussen ben je er al zo goed in geworden  dat je als een speer van de ene kant naar de andere kant van de kamer racet als  je ergens je zinnen op gezet hebt.  Als ik in de keuken ben en jij in de  kamer dan ben je in een mum van tijd bij me. Luide vreugdevolle kreten hoor ik  dan naderbij komen. Je bent je ook erg aan het bekwamen in het nemen van  hindernissen. Over drempels, kussens, dwarsbalkjes. Of onder dingen door. Al is  inschatten of je past nog moeilijk. Soms kom je ergens klem te zitten  (bijvoorbeeld onder de kleine salontafel die wel heel erg laag is) en dan roep  je ons met noodkreten om je te komen redden. Maar je hindernissen nemen kunsten  zijn al zeer indrukwekkend. Onderstaande foto ziet er misschien wel zielig uit  maar is het zeker niet. Je kwam er zelf in én nog belangrijker, zelf ook weer  uit. Je bent zo ijverig bezig dat je een paar dagen zelfs rode knietjes had van  het rondcrossen.

Intussen trek je je ook vakkundig op aan dingen en kan je zelf gaan  zitten vanuit ligstand. Van staan naar zitten is nog iets lastiger. Je staat dan  tot je omvalt (omdat je bijvoorbeeld te veel naar een kant buigt om iets te  bemachtigen) of je wordt moe en hulptroepen moeten komen om je te assisteren bij  het gaan zitten. 

Je bent de wereld geweldig aan het ontdekken nu je zo vooruit komt.  Vooral dingen in kastjes vind je  interessant. Het kastje waar de internet router in staat is al met een  kinderveilige sluiting afgesloten nadat je het internet er uit getrokken had  (paniek, geen internet is een ramp in ons gezin). Ook papa's papierenkast is nu  beveiligd, nadat je vakkundig een heleboel papierwerk door elkaar gegooid had.  André's mooie koptelefoon had je ook al van tafel getrokken omdat je bij het  snoer kon. En zo hebben we nog wat plekjes Maarten-veilig moeten maken. Niet  eens zozeer vanwege jouw veiligheid als wel vanwege de veiligheid van onze  spulletjes ;-).

Soms ga ik bij je op de grond liggen en probeer ik met dezelfde  blik en ogen de wereld te zien als jij. Vanuit dat lage standpunt probeer ik dan  te zien wat jij ziet. En ja, wat is de wereld dan anders, indrukwekkend,  interessant en groot als je nog zo klein bent.

Je communicatie skills zijn ook weer toegenomen. Met smak geluidjes  geef je aan dat je iemand ziet eten of dat je zelf wel iets lust. Ik heb geen  idee wie er in huis zo smakt dat je deze associatie hebt ;-). Maar handig is het  zeker wel.  Als je op de arm genomen  wilt worden dan tik je op onze voet: afspraak is als Maarten je voet aanraakt  pak je hem even op om hem een knuffel te geven of even een spelletje met hem te  doen. Erg handig dat je dat kan aangeven.

De hiep hiep hoera beweging begin je nu ook te kennen. Papa was  jarig en we hebben de verjaardag van Femm en Tara bezocht (die beiden 1 jaar  werden). Heerlijk al die kleine kroelende mensjes bij elkaar. De mama's hadden  dikke pret :-).

Je neemt trouwens ook dingen over die nu weer niet helemaal de  bedoeling zijn. Zo zaten we een paar weken geleden samen te lunchen in de tuin,  jij, ik en André. André maakt een zwaai beweging met zijn armen en zegt: er  zitten hier wel veel kleine vliegjes, de vliegjes wild wapperend met zijn armen  weg jagend. Dat vond jij zo leuk dat je nu iedere keer  ‘allemaal vliegen' beweging maakt als je  André ziet :-). Op het familieweekend heeft oom Paul je geleerd dat neuzen 'TOET' zeggen. Als je op zijn neus duwde zei hij toet. En dat vond je reuze interessant.  Gaf je aan het begin  van het familieweekend nog een dikke kus aan Okki, aan het einde van de vakantie  duwde je op haar neus als afscheid :-). Ik weet niet of dit nou direct onder  progressie valt deze handelingen ;-)

Het familieweekend was  wel erg leuk. Je kreeg natuurlijk reuze veel aandacht. Oma word  binnenkort 80 en vanwege dit heugelijke feit waren we dus met alle De Baar-en  een familieweekend weg. Ik heb echt lekker gelachen om jullie allemaal. En ik  mocht na afloop de leukste twee De Baar-en gelukkig weer mee naar huis nemen  :-).

Hier in Nederland was het weer vooral pet. Er waren een paar mooie  dagen waar we lekker van geprofiteerd hebben. Lekker samen buiten, jij in je  nieuwe zandbak, die je van Paula hebt gekregen. Dat was genieten. Maar verder  was  het vooral koud en nat.  Jakkes!

We zijn ook nog naar Sardinië gevlogen. Zin in zon hadden we en dat  was daar volop. Zonnebrand creme factor 50 en je mutsje op bij het water zodat  je niet verbrandt, serieus lekker weer dus :-).

 

Naast genoten van de mooie  natuur, en het lekkere weer, heb je ook culinair genoten. Je had veel  belangstelling voor het eten dat we 's avonds kregen bij het eten in de  restaurants. Je proefde van alles en vond van alles lekker. Vooral de Italiaanse  kaas, het Italiaanse brood, de Italiaanse worst en de Italiaanse ijs vond je  lekker. Je eerste frietje kreeg je  ook. Ook dat vond je lekker. Het was een ware culinaire ontdekkingstocht voor  je.

Dat je sinds kort onder twee tandjes hebt is daarbij handig. Je kan er  bijvoorbeeld je brood op vast klemmen en dan op die manier een stukje los  trekken.

In het begin van deze maand was je helaas ook weer ziek. Braken en  veel dunne poep luiers. Je probeerde het wel netjes te houden. Toen je misselijk  was en weer een braakgolf voelde aankomen trok je de hals van mijn trui open en  braakt vakkundig alles in mijn decolleté.

Slapen  vind je best wel saai. Nu je zo goed kan kruipen cross je door het bed, je bent  jezelf dan echt aan het overschreeuwen. Nadat je ziek was kwam je ook weer een  paar keer voor een nachtvoeding. Slapen is duidelijk saai, er is zoveel te  beleven, daar heb je eigenlijk helemaal geen tijd voor. Je ochtend slaapje sla  je nu geregeld over.

Nu  ik een nieuwe fiets heb, een echte mama fiets, trekken we er samen vaak op uit.  Ook met papa mag je geregeld mee. Bijvoorbeeld om wekelijks op zaterdagmorgen  bij oma te gaan ontbijten. Ook met z'n drieën fietsen doen we geregeld. Samen op  de fiets leverde trouwens wel mijn eerste keer op dat iemand me aanzag voor oma.  Ai, dat vreesde ik al dat dat een keer zou gebeuren. Het waren twee dronken  mannen op de fiets waarvan er een riep ‘opa en oma met de kleine op stap'. Het  gevreesde moment was niet zo pijnlijk als ik verwacht had. Het waren maar  dronkenlappen. En ach, ik kan dit handelen ;-).

De  oma's vinden dat je wel belachelijk veel speelgoed hebt. Oma uit Budel zei tegen  mij ‘hij heeft zoveel speelgoed, je kan beter de helft boven zetten'. Gniffel en  dat terwijl ruim de helft dus al boven staat :-). Ik zie het als gereedschap.  Net zoals je broers veel studieboeken nodig hebben om veel te leren heb jij veel  speelgoed nodig om te leren. De meningen zijn over deze zienswijze ook in ons  gezin verdeeld: Frank vind je wel een beetje een verwende ‘keutel'. Al geeft hij  ruiterlijk toe dat hij dat zelf ook is :-).

En  verder begin je een behoorlijk gevoel voor humor te ontwikkelen. Je lacht echt  heel wat af. Soms heb je gewoon de slappe lach van het lachen. Of tranen van het  lachen. Ook op het kinderdagverblijf viel het al op dat je zo lekker kan lachen  en veel lol hebt. Je vrolijke giebeltje werkt heel aanstekelijk. Vooral Frank is  oppergrapneus nummer 1 in ons gezin, bij hem lach je het meeste. Maar ook dingen  die vallen vind je reuze leuk bijvoorbeeld. Ja, ja, het is een dolle boel bij  ons. :-)

Wat  is de wereld toch interessant. Er is zoveel te zien. Alles wil je voelen en  proeven. Er is dus ook geregeld wat frustratie omdat je nu eenmaal niet alles  mag voelen en proeven. Daar kun je je dan echt vreselijk over opwinden. Alles  observeer je. Je kan ook al zo geconcentreerd dingen zitten bekijken, bevoelen  en beproeven. Een echte wetenschapper ben je dan. Je leest gewoon het woord ‘interessant' van je gezichtje af. Kun je het uit elkaar trekken? Maakt het  geluid als je er mee rammelt? En hoe klinkt het als je ermee op tafel slaat? Hoe  ziet het er van onder uit? Kan het open? Etc etc. Je bestudeert zaken heel goed  en aandachtig.

We  zijn ook met je naar het Van Abbe museum gegaan. Ook daar keek je je ogen uit.

Lief  manneke, wat maak je toch veel mee en wat doe je het toch goed. Papa en mama  zijn zooooooo  trots op je en houden zo veel van je. Zo fijn dat je bij ons  bent!

Veilig gehecht ( 9 maanden +, bijna 10 maanden)

Intussen ben je langer uit mijn buik dan je er in gezeten hebt. Op 29 februari 2012 was je dan 41 weken en 1 dag. Dat voelde best wel een beetje raar die dag. Alsof je vanaf dat moment steeds meer een beetje van me af zou gaan. Ja, opgroeien is loslaten voor mama, niet altijd makkelijk. Ik ben ijverig met je grote broers aan het oefenen, dus ik krijg het nog wel onder de knie ;-)

Wat ben je toch leuk, Maarten. Wat ben je toch lief, Maarten. Als ik jou zie voel ik me verliefd. Mama en Maarten, dat is een goede combinatie.  Eentje waar we alle twee blij van worden. Een hechte, liefdevolle relatie.  Ik ben graag bij jou, jij bij mij. Je bent goed en veilig gehecht! En dat is mooi want de kinderen met een goede hechting blijken beter te kunnen omgaan met tegenslagen, hebben een beter gevoel van eigenwaarde, zijn sociaal vaardiger, weerbaarder, leergierig en minder angstig. Mooi dus. Nadeel van het goed gehecht zijn is dat je nu ook wel scheidingsangst hebt. Als ik je naar het kinderdagverblijf breng, klem je je als een bang aapje aan me vast. Je vindt het heerlijk om er te zijn en bent dol op de juffen. Maar toch, dat moment van weggaan is even moeilijk. Het liefst ben je toch de hele dag bij mij. Soms zelfs zo extreem dat je zelfs even niet naar André, Frank of papa wilt. Dat zakt dan wel weer snel weg gelukkig. Want je hebt wel heel erg veel lol met ze. André laat je eindeloos veel lachen en speelt kiekeboe met je. Bij Frank mag je in de nek (dat vindt je geweldig) en hij leert je dingen als low five. En papa is eindeloos geduldig en lief voor je en laat je veel dingen ontdekken. Je bent een bofferd!

Vorige week vond je Frank trouwens opeens wel heel erg eng. Frank had een nieuwe bril. Je wist niet wat je zag! Het was Frank maar duidelijk toch ook anders. OMG, dat was vreselijk eng! Paniek!! En toen André ook nog eens, tot overmaat van ramp, Frank zijn oude bril opzette was het drama compleet. Nu wist je het helemaal niet meer. We hebben je laten zien dat brillen inwisselbaar zijn en dat we hetzelfde blijven maar oh oh wat was dat veranderd. André met mama's bril. Mama met Franks oude bril. En jij mocht even de bril van André op.  Het duurde wel een dag of twee voordat je weer echt helemaal vertrouwen had in de nieuwe Frank :-).

We, jij en ik, zijn ook erg veel samen geweest de afgelopen weken. Ik had een burn-out. De blije en (soms over)actieve gup in mij was vreselijk stil. En dingen gingen niet meer zo lekker. Een time-out had ik nodig. En dus ging de agenda leeg, werkte ik een tijdje niet en was ik veel thuis. We lezen samen boekjes, bouwen torentjes (nou ik bouw, jij gooit ze om, vaak zelfs al voordat ik de toren af heb), vingerverven en kleuren, we eten samen brood, gaan samen naar buiten, we dansen en zingen samen, we staan samen op papa te wachten en zijn dan samen reuze blij als hij weer thuis is. We waren veel samen. Intussen voel ik me alweer een stuk beter en begin ik ook weer langzaam dingen op te bouwen.

Deze maand is er echt hartstikke veel gebeurd!

Je brabbelt er heerlijk op los. Gebruikt het woordje mama, baba (=papa), zegt soms aai en aap. Intussen ben je ook begonnen met babygebaren. Je kan het al duidelijk aangeven als je vol bent. En geeft mooi met je armpjes voor je gezicht aan als het genoeg is. Dat is echt heel erg handig! Verder ga je iemand aaien als je hem lief vindt. Je geeft kusjes (van die grote natte kleffe met open mond :-)), knuffels en wilt graag neuzen.

Je mobiliteit is ook erg toegenomen. Je trekt je op aan dingen en bent nu ook begonnen met tijgeren. Op je kontje zittend weet je je ook wel een beetje te verplaatsen. Lange afstanden leg je nog niet af maar als het echt interessant is wil je je wel in beweging zetten.

Je houdt erg van muziek. Bent ook erg bezig met zelf muziek maken. Dat komt natuurlijk ook door de muziekles. Je hebt zelf ook een  trommeltje en xylofoon die je bespeelt. En je test alles uit hoe het klinkt als je er mee rammelt of op slaat. Je zou zomaar een geweldige drummer later kunnen worden :-). Nou ja, we denken dat er ook wel een kunstkenner/liefhebber in je schuilt. Je bent gefascineerd door alle schilderijen hier in huis. Die bekijk je heel aandachtig en lang. Telkens weer. Hoewel je ook wel een of andere bouwkundige later zou kunnen worden. Alles vindt je interessant. Hoe zit je stoel in elkaar? Hoe werkt een deur open dicht doen. En hee, er zijn ook andere deurklinken/ handvaten. Hoe gaan lampen aan (met touwtjes en met knopjes)? Etc. etc. je nieuwsgierigheid is grenzeloos.

Deze maand ben je wel iets minder goed gegroeid. Het ene virus na het andere nam je te pakken. En eten en drinken  ging geregeld niet zo goed. Als je niet ziek bent dan eet je wel goed. Tosti, brood, melk, kip en vis, allerlei soorten groenten, yoghurt en vanille vla, soepstengels, een kinderkoekje, rozijntjes (al komt een heel gedeelte er weer uit zoals het er in ging ;-)). Soms heb je zo´n gierende honger dat je al begint te pruttelen als er meer als 5 seconden tussen een hapje inzit. Je houdt niet van pap. En je fruit en zo heb je toch nog steeds het liefste zonder stukjes. Je lust heel graag sinaasappelsap. En je kent al zoveel manieren van drinken: uit de borst, de fles, een tuitbeker, een kopje en met een rietje.


Borstvoeden doen we ook nog steeds. Heerlijk, jij lekker tegen me om na het drinken samen even in slaap te vallen. Dat is zo fijn! De borstvoeding loopt goed. Soms zijn er wel eens dagen dat je er wat minder interesse in hebt en wat minder drinkt. Maar al bij al blijft het goed op peil en zijn we er alle twee heel happy mee. Vooral als je ziek bent dan wil je vaak niet eten en drinken maar gelukkig wel de borst. Ik hoef bijna nooit meer te kolven, de borstvoeding is stabiel. Fijn! Laatst is mijn neusspray met oxytocine voor het borstvoeden (voor de toeschietreflex) nog wel gebruikt. Niet door mij trouwens. Door André! Wat werkt die neusspray toch slecht, zei André,  ik merk echt geen verschil; mijn neus blijft gewoon dichtzitten. Bleek dus dat hij mijn neusspray gebruikt had voor de borstvoeding. Ja, dat zit inderdaad in een zelfde soort flesje. En ja, er staat inderdaad ook neusspray op :-).

Nu het koude weer  voorbij is en het heerlijk warm en lente achtig is hoop ik dat je minder vaak ziek wordt en weer een groeispurt kunt inzetten. We genieten volop van het mooie weer in ieder geval. We zitten veel samen in de tuin, als het kan met papa erbij. Jij zit dan lekker in de tuin. Bij de vogeltjes, daar kijk je graag naar, vooral als ze in bad gaan. Je krijgt dan allerlei interessante keukenspulletjes om mee te spelen. Je pakt ook takjes en zo uit de tuin. Je ziet er naar een dagje veel tuin wel uit als een klein vies varkentje. Vol zand en blaadjes en zo. Lekker stevig opgedroogd door het snot. Met vieze handjes en zwarte vouwtjes waar het zand zich extra heeft genesteld. Het is wel genieten. Waar we ook erg vangenieten is fietsen. Het liefst naar een kinderboerderij. Al maakt het jou niet zo heel veel uit waar heen. Er is zoveel te zien. En dan lekker de wind in je haren. De zon op je snoet. Mama of papa die tegen je babbelt. Je kijkt dan heel erg blij en giebelt heel wat af.

Je eerste kinderfeestje heb je achter de rug. De dames Nina en Liv werden één jaar en we mochten op hun feestje komen. Dat was echt super gezellig! Ook het zwamgerschapsgymgroepje dat samen met baby's samen komt is leuk. En je eerste carnaval is ook geweest. Clowntje Maarten, je zag er zo leuk uit in je pakje. Ze vonden je allemaal schattig!

Je slaapt nu iedere nacht door. Je drinkt dan rond een uur of 12 je laatste voeding en dan houd je het vol tot een uur of 6. Dat is wel heerlijk om weer een uur of 6 achter elkaar te kunnen slapen! Je slaapt nog steeds bij ons in bed. Ik vind het heerlijk! Lekker met z'n drieën in ons nestje, dat voelt zo goed. Je kleine handje dat je zo tussendoor vol vertrouwen op mij legt. Of als ik zie hoe je lief een vinger van papa vast houdt. En dan 's morgens wakkern worden van je gebrabbel en je handje dat me aait (of aan mijn haren trekt ;-)). Dan knuffelen we eerst heel wat af, zingen een liedje, doen een spelletje, wekruipen door het bed. Zo heerlijk dat moment van de dag!

Ik kijk uit naar alle heerlijke tijd die ons nog samen te wachten staat :-).

kwebbelneus (8 maanden +)

Je bent een heerlijke kwebbelneus. "Die ouwehoert je straks de oeren van de kop"  zei Paula. Ha ja, dat denk ik ook, gezellig :-). Maar ook nu, nu ik je woordjes nog niet kan verstaan, geniet ik er al van.  En al verstaan we je niet, begrijpen kunnen we je al heel aardig. Je kan zo passievol en vol emotie vertellen. Daarmee kan je al heel veel duidelijk maken.

Hier zie je een filmpje hoe je aan het brabbelen bent tegen André

http://www.youtube.com/watch?v=9wwvkYdTfyQ&list=UUgc-9Gk-vMZ3YvsEqu4P-yw&index=2&feature=plcp

Ik denk trouwens dat je eerste woordje poep zal zijn. Na de vorige buikgriep met ontelbare vele luiers kwam er nog een buikgriepje langs. En opnieuw waren er vele poepluiers op een dag. Je hoorde dus heel vaak het woordje poep. "oh, heb je weer gepoept'. ‘Oh, alles zit onder de poep'. Nou ja dat soort dingen. En op een gegeven moment zei je alsmaar poepoepoepoep als ik je lag te verschonen. Poep, als eerste woordje?

Naast brabbelen kun je ook zingen. Sinds een paar weken ben je samen met papa op muziekles. Er wordt samen gezongen, gedanst en spelletjes gedaan. De afgelopen keren vrolijke liedjes over winter, sneeuw en sleetjes en zo. Want het is koud en winter. Toen je samen met papa naar de muziekles liep afgelopen dinsdag was het -11 graden! Daar passen de winterliedjes inderdaad wel bij. Je kwam zingend terug van de les. Een mooi helder en hoog stemmetje klonk door het huis. Je was erg mooi aan het zingen. En naast zingen kun je trouwens ook al dansen trouwens. Als je muziek hoort, of blij bent, dan schud je je kleine lichaampje vrolijk op en neer, vrolijke kleine wippende bewegingen erbij makend. We luisteren iedere morgen een cd bij het ontbijt. De ene dag een kinder-cd, de andere dag een cd van de collectie van papa en mama. Van klassiek, tot rock, tot Franse chansons. Je hebt al een brede kennismaking met muziek.

Toen de sneeuw gevallen was mocht je van ons de sneeuw bestuderen. Een vol bord sneeuw kreeg je. Voorzichtig voelde en proefde je van het rare goedje. De eerste voorbereidingen op het leren sneeuwballen maken en gooien :-).

Omdat het zo koud is mag je lekker op de eettafel in de woonkamer in je badje. Lekker bij de verwarming. Uitzicht op detuin en de vogeltjes. Je geniet zo van je badje en je aansluitende massage. Je bent een ware spetter kampioen. Ik laat je lekker je gang gaan. Het is maar water en het is zo weer opgeruimd en opgedroogd. Dat weegt dik op tegen de lol die je er van hebt.

Hier zie je een vrolijk badspetter filmpje van je
http://www.youtube.com/watch?v=HlC2Q6m6GYY&list=UUgc-9Gk-vMZ3YvsEqu4P-yw&index=3&feature=plcp

Vandaag trok je je op en ging je zelf staan. Knap hoor!

Het vele ziek zijn, het ene virus na het andere namen je opeens te pakken, heeft geleid tot ´Co-sleeping´. Het was zoveel makkelijker om je tussen ons in te leggen. En dat beviel van beide kanten zo goed dat we nu aan co-sleeping doen. Je ligt tussen je mama en papa in. Je kleine handje zoekt de hand van papa. Een hand op mama's schouder. Het is duidelijk dat dit wel heerlijk geborgen voelt. En hoewel ik weet dat veel  mensen het afkeuren, bevalt het ons dus goed. Papa en mama slapen ook graag knus samen. En jij maakt nog zo'n deel  van ons uit. Natuurlijk hoor je daar bij. Alleen in je bedje voelt onnatuurlijk. We zijn gewoon een van de vele
apensoorten wij mensen. En geen aap die zijn babyaapje apart op een takje ergens legt te slapen. Nee, een babyaapje hoort bij zijn mama. En een babymensje hoort dat ook. Het voelt goed zo.

De MAF bende noem ik jou en je broers samen liefkozend. De eerste letters jullie voornamen vormt namelijk het woordje MAF. Iedere overeenstemming met de werkelijkheid is puur toeval! ;-)

Je tweede familieweekend heb je gehad. In een mooi huisje met de hele familie van mama (alleen oma kon helaas niet mee) in het prachtige winterse landschap bij Susteren. Dat was weer reuze gezellig. En wat kreeg je veel aandacht. Er is uitgebreid met je geknuffeld, gespeeld en voor je gezongen. Wat is het fijn, zo veel mensen die van je houden :-).

Je begint steeds meer interesse te krijgen in eten. Als je een van ons ziet eten wil je ook een stukje proeven. Ontbijtkoek,beschuit, ei en bijna iedere middag van Frank een stukje tosti bijvoorbeeld. Je vindt veel lekker :-). Wat je niet zo lekker vindt, is eten met stukjes, daar moet je echt aan wennen. Die worden met een vies gezicht weer naar buiten gewerkt. Zelf knabbelen is dan wel weer fijn. Zelfs met een nog steeds tandenloos mondje weet je een berenkoekje op te knabbelen.

Naast zwempiet ook zielepiet (7+ maanden, maandag 2 januari 2012)

Intussen zijn we dan in 2012 aangeland. Heelhuids gelukkig, dat was nog wel even spannend namelijk.

Op 30 december vertrouwde ik het niet meer. Je was intussen al bijna een week ziek. Poep, spuug, koorts, diarree, kots, spuitluiers, overgeven, projectiel spugen: het kwam allemaal voorbij. De luiers waren niet aan te slepen, de kleding ook niet, want na iedere poepluier moest je niet alleen een nieuwe luier maar moest je ook gewassen worden (poep zat echt overal) en nieuwe kleding aan (het was zo dun en spoot zo uitbundig alle kanten op dat het allemaal niet luierbestendig was). En drinken ging eigenlijk heel erg moeilijk. Er ging bijna niets in. Heel zielig, je wilde bijvoorbeeld wel lekker aan de borst, dat is ook troostend, maar als de melk dan kwam dan kon je dat weer niet verwerken. Je was echt zielig, naast zwempiet nu ook zielepiet.

In ieder geval ging het alsmaar niet beter. En op vrijdagavond vertrouwde ik het echt niet meer. Je oogjes lagen zo diep in hun oogkassen, keek zo intens wit, je had wallen van hier tot Tokio (terwijl je echt veel sliep) en je fontanelletje was echt ingezakt. Je was nog steeds wel heel alert en helder dat gelukkig wel. Maar toch... Op naar de huisartenspost dus. Het was er heel druk en we konden pas uren later terecht. Daar troffen we een dokter die het ook niet vertrouwde en je doorstuurde naar een kinderarts. Ook dat was erg lang wachten. De kinderarts vond dat je beter een nachtje opgenomen kon worden om vocht te krijgen. En zo geschiedde dus. Al was het eigenlijk maar een ½ nachtje want we waren pas om 3 uur op de kinderafdeling.

Je kreeg een sonde door je neusje in je maag en daar kreeg je vocht door toegediend. Het sonde inbrengen was niet leuk. Al hield je je kranig dat wel. Gelukkig mocht ik bij je blijven. Er was een kinderbedje maar ik nam je lekker bij mij in bed. Beetje voorzichtig natuurlijk met die rare slang maar zo was het het fijnste. Ik denk dat het niet echt eng voor je was, met al onze uitjes ben je wel gewend om zo nu en dan op een andere plek te slapen ;-).

De volgende ochtend kwamen er twee kinderartsen naar je kijken. Die vonden dat je weer naar huis mocht. Papa kwam ons ophalen. Die was blij dat we weer mee mochten. Je was dus lekker thuis met oud en nieuw. En keek je oogjes uit met het mooie vuurwerk dat je broers en vrienden maakten. Wat was het gezellig hé.

Tussen kerst en  oud&nieuw waren we (dat is jij, ik en oma) ook nog naar Ameland geweest. Met het openbaar vervoer. Trein, trein, bus, taxi, veerboot en bus. Een hele reis. En dat met een zieke baby. Maar je was zo braaf en gedroeg je zo goed. Het reizen ging echt goed. Op Ameland hebben we het rustig aan gedaan. Je huilde best veel, je was behoorlijk ziek. Maar je hebt wel heel veel lol met oma gehad. Oma speelt zo leuk met je. Je vind haar helemaal geweldig. Prachtig om te zien.

Je boft maar Maarten met je oma's en je opa. Ze genieten van jou en jij geniet van hun. Dat maakt me erg blij. Ik hoop dat jij later net zulke heerlijke herinneringen hebt aan je grootouders als dat ik ze zelf ook heb. Oma de Baar wordt dit jaar al 80 jaar maar ze gaat nog lekker op handen en knieën bij je zitten spelen. En ook oma en opa uit Budel spelen zo fijn met je. Je bent een enorme bofferd! Ik ben zelf een echt familiemens, geniet erg van familie, hoop dat ik die liefde aan je kan overdragen!

Intussen drink je weer goed. Alleen poep je nog wel heel veel. Maar mama heeft er alle vertrouwen in dat het nu wel weer goed komt!

2012, je eerste jaarwisseling. Een jaar waarin er veel gaat gebeuren. Kruipen, lopen, praten. Ik kijk er naar uit!

weer goed gemolken (precies 7 maanden, 1ste kerstdag, 25 december 2011)

Deze maand had lekker veel feestelijkheden: je opa was jarig, je kleine, grote broer Frank werd 17, we vierden Sinterklaas en nu is het Kerstmis. Jij geniet met volle teugen, je bent dol op al die mensen die je lekker laten giebelen, je kriebelen, spelletjes met je doen en voor je zingen. Oh, oh, wat een lol heb je dan toch.

Met Sinterklaas waren er ook voor jou pakjes. En hoewel je nog niet veel snapt van Sinterklaas en zwarte Piet, hadden heel wat hulpsinten aan je gedacht. De verpakking vond je het leukste, nog leuker als de inhoud. Je bent dol op papier. Laat het graag kraken en stopt het dan in de mond. Vol frustratie was je dan als we het papier je weer afpakten omdat je het niet mag opeten. Dat vind je zo gemeen ;-).

Daarnaast heb je je eerste diploma behaald: je zwempiet diploma. Door de schoorsteen zwemmen, pepernoten opduiken en over het dak schuiven en er ook nog afspringen, je kan het allemaal. Bij het babyzwemmen demonstreerde je het :-).

Naast de eerste feestdagen heb je ook je eerste sneeuw mee gemaakt. We waren in Remscheid en daar was sneeuw gevallen. Je was niet zo onder de indruk. Koud, wit, niets bijzonders dacht je. En je eerste kerstmarkt, die heb je ook mee gemaakt. Dat was in Keulen. Het weg gaan met jou gaat erg goed. Je bent zo braaf. 's Morgens bij het ontbijt knabbel je wat brood mee. En 's avonds met het uit eten zit je in je stoeltje en bent braaf. Eten doe je graag. Je vindt alles wel lekker. Slapen gaat ook goed in een hotel. En overdag er op uit trekken vind je ook best als je lekker veel kan zien. Je bent zo ongelofelijk braaf en makkelijk. Het is erg gemakkelijk om voluit van je te genieten. Je bent ook zo lekker vrolijk. Je bent al een zeer bereisd jongetje aan het worden :-).

Gemiddeld is een baby 20x ziek in het levensjaar. Zo vaak ben je het gelukkig niet. Maar nu heb je buikgriep en je poept alles onder. (je bent vandaag al 3x in bad geweest en hebt je 4de set kleding aan!). Je eten komt terug (voor zover het er al in gaat, gelukkig is borstvoeding licht verteerbaar en vol anti stoffen). Niet leuk, maar dat trekt wel weer weg. Daar maak ik me niet echt zorgen om. Wel kwamen de zorgen toen de kinderopvang belde dat je stuipen had een paar weken geleden. Ik lag in bed (ziek) en had niet gehoord dat ze belden. Papa was gelukkig wel te bereiken. Je mocht meteen langs de dokter. Die niet wist wat het was. En 's maandags mocht je meteen naar de kinderarts. Die heeft je goed onderzocht en verklaarde je zo gezond als een vis. Ze dacht niet dat het echt iets was. Papa en ik denken dat ze je super enthousiast zagen. Als je iets heel spannend en leuk vindt dan tril je van spanning. En dat is waarschijnlijk wat ze gezien hebben. Ik vond het wel heel erg eng dat je naar de kinderarts moest. Dat is zo'n grote angst van iedere ouder, dat er misschien iets ernstigs met je kindje is.

Ook ik ben de laatste tijd behoorlijk snel vatbaar voor van alles en nog wat. Een baby kost gemiddeld 10 uur per dag aan werk (nou ja heel veel tijd daarvan is natuurlijk lol hebben en om dat nu werk te noemen). Het leven is dus behoorlijk vol. Want naast die 10 uur zijn er natuurlijk ook nog je broers, het huishouden, en een heleboel andere dingen. Dat zal vast zijn weerslag hebben, dat ik net als jij nogal vatbaar ben. Ontzwangerd ben ik ook nog niet helemaal. Nog steeds vallen mijn haren bijvoorbeeld bij bosjes uit (dat ik nog niet kaal ben!). Wel ben ik voor het eerst weer ongesteld geworden, de gewone hormonen beginnen dus weer terug te komen. Heel heftig, was ik ongesteld, het bloed stroomde er zo uit. Dat was best ook best akelig, deed me weer heel erg denken aan de miskramen. Ik was behoorlijk slap van al dat bloedverlies. In ieder geval hebben virussen nu makkelijk de kans om me te flink pakken te nemen. Niet alleen voor baby's is zo'n eerste jaar vol 4-ussen, ook voor mama's. Gelukkig zijn er veel hulptroepen die te hulp schieten als ik ziek ben.

Beatboxen noemt Frank je nieuwe geluidjes. P's en b's in alle varianten. Pu's, br's, poe's komen voorij. Maar nog geen pa's. Maar papa is dus al best dichtbij :-).

Met het jou zien opgroeien komen ook de herinneringen terug aan de tijd toen je grote broers nog klein waren. Veel herinneringen waarvan ik dacht dat ze weggezakt waren komen weer levendig terug. Dat is fijn! Het was zo'n heerlijke tijd. Leuk om me nu weer te herinneren hoe Frank altijd aan mijn haar friemelde en kapper wilde worden. En André bijvoorbeeld bang was als ik de stop uit het bad trok omdat hij bang was dat hij wegspoelde in het putje. En zo komen veel herinneringen weer levendig naar boven. Heerlijk!

Ik heb je grote grote broer André mijn welgemeende excusus aangeboden. Al doende leert men en ik heb veel nieuwe inzichten verworven in de loop van de jaren. Als eerste was hij toch een beetje de klos van mijn onwetendheid. André was een baby die veel huilde. Met kromme tenen wachte ik tot het tijd was om te voeden, of tot hij in sliep viel, ook al brulde hij alles bij elkaar. Dat ging me niet makkelijk af. Maar iedereen wist zeker dat je hem anders verwende. En dat het heel goed voor de longen was, dat gehuil. Ai wat zielig voor André. Ik zag er zelf ook van af. Bij jou doe ik dat echt heel anders. Jij huilt ook bijna nooit dus. Excususes zijn aangeboden aan André, 19 jaar later. En ook aanvaard door hem. Hij is opgegroeid tot een geweldig lieve zoon waar ik hartstikke trots op ben. Serieuze schade is er dus gelukkig niet geleden.

Ik ben trots op ons, Maarten. Leek het borstvoeden vreselijk te mislukken in het begin, nu, 7 maanden later, zijn we nog steeds een goed borstvoedingsteam. Daar geniet ik, en jij, erg van. Wat was het borstvoeden toch weer goed gegaan, riep ik blij vorige week nadat je weer fijn bij me gedronken had. Ja? Vroeg André belangstellend. Je bent weer goed gemolken? Gniffel, dat klinkt een stuk minder romantisch als het knusse en gezonde borstvoeden wat ik in gedachten had.

Mama's krentebolletje: donderdag 23 november (nog 1 dag en dan ben je 6 maanden)

Gossie, ik weet dat alle moeders dit verzuchten, maar het is ook echt zo: wat gaat het allemaal toch snel! Je bent al bijna 6 maanden. En wat kan je alweer veel!

Je kan je omrollen (maar dat doe je niet zo vaak), je kan je al stukjes verplaatsen en je kan al best goed zelfstandig zitten (met het voedingskussen in je rug gaat het helemaal perfect). Lag je eerst na een tijdje nog precies op de plek waar we je hadden neergelegd, nu lig je dan vaak opeens een metertje verder. Of beter gezegd een metertje terug. Want het bewegen is vooral achteruit. Natuurlijk heel lastig want zo gaan felbegeerde speelgoedjes waar je net niet bij kan nog verder weg ;-). Ook het pakken gaat al heel goed. Soms is dat wel lastig. Als je bijvoorbeeld opeens papa's bril te pakken hebt, Frank stevig bij de neus neemt, Mama's haar niet meer los wil laten of opeens het lepeltje grijpt waarmee we je je fruithapje geven (lekker vind je dat, groente iets minder). Hoe dan ook, je gaat als een speer. En dat is dus alleen nog maar je lichamelijke ontwikkeling.

Ook aan je digitale ontwikkeling wordt heel hard gewerkt. Je typte er al vrolijk op los met mailtjes maken aan papa en mama. En je keek al vol bewondering youtube filmpjes van Woezel en Pip. Maar nu heb je ook de geneugten van de i-pad ontdekt. We hebben de app Soundtouch voor je aangeschaft. Geweldig leuk! Je kan dan zelf een plaatje kiezen en dan krijg je het geluid er bij te horen. Momenteel vind je vooral de muziekgeluiden heel erg interessant. Orgel heeft momenteel je voorkeur. Je mocht ook met André Angry birds spelen op de i-pad. Daarbij schiet je vogeltjes af op varkentjes in torentjes die dan moeten omvallen (ja, ja, klinkt vreemd). Het schieten is nog te moeilijk maar het beeld zelf kunnen bewegen vind je interessant. Van André mag je ook zo nu en dan zelf een youtube filmpje kiezen. Jij mag dan in de zoekbalk zelf typen en dan kijken jullie het filmpje. Mama moest wel erg lachen toen ze jullie een filmpje over de wonderbrah zag kijken :-).

Je reisvaardigheid is ook weer toegenomen. Dit keer zijn we naar Cambridge afgereisd. Mama ging er speciaal heen voor een Yes concert. En vanwege de borstvoeding ging jij ook mee. En papa assisteerde ons. Vijf dagen verbleven we in de prachtige stad Cambridge, sfeervol en statig, met al die universiteiten. Misschien ga jij daar ook nog wel ooit studeren :-). We hebben het weer fijn gehad. En jij was nog bijna tot mascotte uitgerepen van de Yes band. Joey, een Italiaanse Amerikaan uit New York wilde je voor het concert gaan ophalen en als een soort trofee omhoog houden tijdens het concert, als mascotte. Hoewel je de muziek wel al kent uit mijn buik, hoogzwanger stond ik al tegen het podium, vond ik dat toch niet zo'n goed plan, nu je niet meer in je geluidsdempende waterzak zit. Muzikaal ben je zeker wel: we werden een paar keer door je gewekt om 6 uur in Cambridge. Niet omdat je huilde ofzo maar omdat je zo mooi zat te zingen. Je hebt ontdekt dat je met je stem allerlei toonhoogtes kan maken en dan ga je van hoog naar laag en andersom enzo. Dat klinkt prachtig, je bent dan echt aan het zingen.

Verder denken we dat er tandjes in aantocht zijn. Je zit vreselijk te bijten op van alles en nog wat. En hebt zo nu en dan daar duidelijk last van. Maar goed, dat denken we al een tijdje, en er is nog steeds niets te zien. Dat het pijnlijk is kan André beamen, hij heeft weer een hernieuwde kennismaking met het tanden krijgen: bij hem is een verstandskies aan het doorbreken. En dat doet dus pijn. Hoop dat ze bij jullie alletwee snel er door zijn.

Aan je weerstand heb je ook gewerkt. En je bent er zelfs nu heel hard mee bezig op het moment. Eerst kreeg je een maagdarminfectie. Aan alle kanten golfde het er uit. Ik zal hier maar niet in geuren en kleuren vertellen hoe het er aan toe ging, maar je was een echte poepchinees! Daarna kwam er een verkoudsheidsvirus. En toen dat weer onder controle was kwamen de waterpokken. En daar zit je nu dus midden in. Je krijgt er steeds meer en bent er behoorlijk ziek van met over de 40 graden koorts. Maar je kan het ook maar gehad hebben. Liefkozend noem ik je mijn krentebolletje. Ja, al met al heb je je immuunsysteem dus weer flink zitten oppimpen.

Wat ben ik blij met je broers als je ziek bent. Ze zijn dan extra lief voor je. Bovendien is het ook gewoon geweldige hulp. Met name André heeft zo goed geholpen! Ja echt zo handig zo'n lieve jongeman van 19 die dan een handje helpt (zeker toen ik een dagje zelf ook aan de poeperitus was en flink ziek was). Ik raad het iedereen aan. Adopteer er dan gewoon een, zo fijn! :-). Meestal dan hé, soms zucht ik ook wel eens van 2 grotere zonen en een baby dat ik het nu dan ook wel allemaal tegelijk heb: puberperikelen (in bescheiden mate dat moet ik toegeven) en babyperikelen. Nou ja moeders zijn nu eenmaal beroepszeurders hé.

Grappig is dat er aan je te merken is dat je hoofdje er weer wat denkkracht bij heeft gekregen. Was een speeltje eerst uit zicht dan was het ook meteen uit je hoofd. Je broers vonden dat erg grappig. Als ze dan een speeltje voor je langs bewogen dan begon je enthouisiast te zwaaien met armen en benen. Maar als ze het even achter iets hielden ging je meteen weer in neutrale stand. En kwam het een paar seconden later weer tevoorschijn, dan sprong je meteen weer in enthousiaste stand. Dat zag er inderdaad nogal grappig uit, net alsof je aan, uit, aan ging :-). Maar nu heb je dus al best in de gaten dat het nog wel ergens is. Valt iets op de grond dan kijk je naar beneden. Beweegt iets uit je blikveld dan draai je je hoofd om te kijken waar het gebleven is. En kiekeboe spelen met aapje is ook erg leuk, je lacht dan lekker, dat vind je spannend en leuk.

En tenslotte gaat het ook nog super met je sociaal emotionele ontwikkeling. Je hebt op het kinderdagverblijf een vriendinnetje Ira. Een meisje dat dol op je is en met je speelt. Dat vind je zo geweldig.De juf van het kinderdagverblijf zei het al, het is bijna niet voor te stellen bij een baby maar echt hij heeft dan zo'n lol en lacht zo veel dat hij dan zelfs de slappe lach krijgt. Ook je nichtje Okki krijgt dat voor elkaar trouwens. Toen ze aan ons demonstreerde wat ze op streetdance leert moest je zo lachen, je blijft maar giegelen. Je hebt ook zo'n leuke nicht :-).

Je bent een heerlijk manneke, Maarten. Ook papa geniet van jou. We zijn zo blij dat je nog bij ons bent gekomen. En wat gaat het goed met je. En wat gaat het snel. Al bijna een half jaar! Je babytijd zit er dus alweer half op. We genieten er super van. En jij van het leven (nou ja als je geen waterpokken hebt dan).

woeste zeeŽn en poepavonturen (maandag 1 november 2011, 22 weken en 6 dagen)

De vakantie in Porto was echt geweldig. En wat ging het goed met jou er bij! Je bent zo'n lief kind, past je zo makkelijk aan, houdt gewoon van gezelligheid en bent zo snel tevreden en hebt zo veel lol makkelijk. Je bent van jezelf uit blij en tevreden, wat een mooie eigenschap, ik hoop dat je dat je leven lang kunt behouden. In ieder geval ging het dus allemaal super.  We hebben veel gezien en jij ook. Je houdt er van om in wagentje of in de draagzak bij papa lekker rond te kijken. De wereld is zo interessant. We hebben Porto dus goed kunnen bekijken, hebben heerlijk gegeten, veel gelachen. Je hebt nu een heerlijk giecheltje ontwikkeld waar ik echt heel erg blij van wordt (moet al blij glimlachen alleen al als ik er aan denk zelfs ;-)). Je had erg veel bekijks in Portugal met je blonde haartjes, blauwe oogjes en prachtige glimlach. Iedereen vond je erg leuk, vooral de dames smolten van je weg :-).

Het vliegen ging ook goed, je hebt vooral veel geslapen. Al had je mij ook nog wel een schok bezorgd in het vliegtuig. Je had een ENORME poep gemaakt. Zo eentje tot bijna in je nek. Dus zo eentje waarbij ik thuis van zou denken oh mijn god nu moet hij verse kleren aan en meteen ook in bad. Dat was wel even spannend in zo'n vliegtuig. Luierhempje zoeken in de spullen, in zo'n piepklein wctje alle poep zien te verwijderen, alle kleren uit en dan proberen het niet overal nog verder uit te smeren, etc. Een heel avontuur zo'n giga poepluier in een vliegtuig :-). Het inchecken in Porto was trouwens ook wel spannend en we hebben er nog om staan grinniken. Je bent gefouilleerd, grappig zag er dat uit zo'n serieuze man in uniform die een baby fouilleert. En papa moest aantonen dat in je flesje echt babymelk zat door er zelf een slokje van te drinken :-).

Je hebt ook je eerste kennismaking met de zee achter de rug. Lekker met je blote pootjes in het zand in de golfjes. Veilig in papa's armen. Nou ja veilig... De zee was nogal wild. En een plaatselijk oud dametje waarschuwde Andre met handen en voeten dat ze tegen ons moesten zeggen (wij stonden bij de zee, Andre en Femke zaten boven bij de boulevard) dat de zee levensgevaarlijk is. Ze maakte daarbij woeste zee gebaren en wees naar de vuurtoren waar inderdaad golven waren die bijna zo groot waren als de vuurtoren zelf. Ze was duidelijk geschokt door ons domme domme toeristen.  Maar goed jullie hebben het overleefd. Al had het dametje wel gelijk over de woestheid van de golven. Jij was weer veilig bij mij, papa stond nog wat te poedelen met zijn voeten in het water toen er opeens een grote golf kwam en papa doorweekte tot aan zijn hals. Papa is wel een bikkel, heeft de rest van de dag gewoon met natte kleren rondgelopen.

In ieder geval hebben we al woeste zeeën en poepavonturen dus weer overleefd. En hebben verder dus vooral erg genoten. Het leven is ook zo heerlijk met jou, en niet alleen in Portugal  trouwens  :-).

Alles gaat nu in je mond. Ook als het daar niet voor gemaakt is. Je handjes graaien naar alles en iedereen. Je  motto is  'hebbe hebbe hebbe' .  En je handjes kunnen opeens een bril pakken, een kopje of een pluk haren. Het is dus uitkijken want je kan opeens toeslaan.  Het is voor jou behoorlijk frustrerend dat er wel heeeel veeeel dingen op deze wereld zijn die je allemaal niet mag hebben van je papa en mama.

Nou ja je moet maar denken dat komt allemaal wel met groter worden en opgroeien. En dat groeien, dat groeien, gaat zo hard. Ik blijf me maar verwonderen over hoe groot je al geworden bent. Je slaapzakje past opeens niet meer. De berg te kleine kleertjes is al enorm en groeit gestaag. Ik loop steeds een stapje achter met beeldvorming in mijn hoofd waardoor ik steeds weer verwonderd ben over het feit dat je al zo groot aan het worden bent. Het gaat harder als ik het kan bij benen :-). Bij de baby meeting (van de zwangerschapsgym) waren alle baby's al zo flink gegroeid. En eigenlijk hadden alle moeders wel last van dit verschijnsel. Wat gaat het allemaal hard. Maar wat is het ook allemaal mooi. Die verwondering heb ik trouwens ook bij je kleine grote broer Frank, die is opeens zo aan het groeien en al bijna net zo groot als je grote grote broer André! Dat is ook nog wennen, hij is toch 16 jaar mijn kleine jongetje geweest. Tot jij kwam en mijn kleine jongetje werd :-). En bij André moet ik weer wennen aan zijn volwassenheid, het kind zijn is er nu echt wel af. Ook dat is wennen. Opgroeiende en groter wordende kinderen blijft dus wennen, hoe groot / klein oud / jong ze ook zijn :-).

Ik vind jou ook een beetje eng (Vrijdag, 21 oktober 2011: 21 weken en 2 dagen)

Soms vind ik je best wel een beetje eng. Als we beginnen met voeden ben ik best schrikachtig ‘hoop dat hij HET niet weer doet, denk ik dan'. Sinds kort heb je namelijk de nare gewoonte ontwikkeld om soms in mijn borst te bijten als je drinkt. En ook al heb je nog geen tanden, als je je kaken met bruut geweld op elkaar klemt met de tepel ertussen dan doet dat pijn. Nu heb ik bij de borstvoedingscursus geleerd dat je dan niet auw mag roepen. Daar schrikt je kindje van en dat kan tot gevolg hebben dat ze niet meer aan de borst willen, was de redenatie daar achter. Pfff.... Sorry hoor, maar auw roepen gaat dan echt helemaal vanzelf. Sorry dus dat ik jou soms de stuipen op het lijf jaag met mijn ge-auw. Ik vind jou ook een beetje eng. Staan we gewoon quitte ;-).

Maar goed, we gaan toch lekker door met voeden. Want het voordeel en het plezier wegen toch nog steeds dik op tegen de schrik.

Als je bij mij ligt te drinken dan kijk ik eindeloos naar je. Ik raak nooit uitgekeken. Er is ook zoveel moois aan je te zien. Dan kijk ik naar je mooie perfecte oortjes, je kleine lieve neusje, de prachtige lange wimpers van je ogen, het mooie cupido boogje van je lipjes, het schattige kinnetje van je, je pluizige engelachtige haartjes, hoe je mooie kleine handjes met de schattige kuiltjes op mijn borst rusten, etc, etc. Ik raak nooit uitgekeken. Je bent zo mooi! En wat lijk je op papa. Zelfs je duimpjes zijn van hetzelfde soort als papa heeft. Je bent een echte mooie jongen. Net als je papa :-).

Jij begint nu heel goed te beseffen wie je wel en wie je niet zo goed kent. En dat is natuurlijk weer een hele stap vooruit in je ontwikkeling. Maar niet voor iedereen even leuk. Zo vind je Femke opeens toch wel een beetje eng. Vond je haar eerst nog geweldig, nu trek je een beetje een bang pruilerig gezichtje op haar arm. Femke moet dus gewoon vaker langs komen, dat vindt je grote grote broer André zeker geen straf ;-).

Je ontwikkeling gaat alsmaar door, niet alleen qua persoonsherkenning. Je begint ook steeds weer nieuwe brabbelgeluidjes te maken. Het woordje papa is al best dichtbij, we hebben al een paar keer iets gehoord wat daar erg op leek. Leuk! Dat je kan omrollen is nu ook door papa gezien. Schattig vind ik dat je je voetjes ook erg leuk vindt. Je kan zo goed je teentjes in je mond stoppen. Competitief als papa is ging hij het ook proberen, en ja hoor, hij kan het ook. Ik kan het voor geen meter. En ook Andre en Frank lukte het niet. Jij en papa zijn dus de twee lenigsten in ons gezin. Wel grappig hoe je ons inspireert om rare houdingen aan te nemen ;-).

Beresterk ben je Maarten! Afgelopen dinsdag waren we opeens allemaal gevloerd door een buikgriepvirus. Frank bracht het mee van zijn school waar het heerste. Zelfs papa lag een dagje in zijn bed (zeeeeeer uitzonderlijk)! En jij lag gewoon vrolijk te wezen als altijd. Gelukkig maar :-). Verkouden ben je  weer wel. Nicole van de kinderopvang zei dat het ongelofelijk maar waar is en dat echt ALLE kindjes nu verkouden zijn in je groep. Intussen heb jij mij ook aangestoken. Ik heb nu beide virussen, wat een watje ben ik toch.

Ik keek er echt naar uit maar zag er echt tegen op: in november ga ik een paar dagen naar Cambridge voor de muziek. Ik vind het toch nog heel moeilijk om van je gescheiden te zijn. Ook met borstvoeden is dat onhandig. Ik heb dus vreselijk zitten dubben over wat te doen. Zou ik je mee nemen? Maar hoe moet het dan met de activiteiten die ik daar doe, moet ik dan daar oppas zoeken? Ik wist het alsmaar niet. Ik bleef er maar over dubben. Papa is weer redder in nood: hij boekte voor jou en voor hem een vliegticket bij en nu gaan jullie alle twee mee. Wat heeeeeerlijk!! Een fijn vooruitzicht.

« Vorige pagina | Volgende pagina »

Laatste foto's

Laatste foto's
Laatste foto's
Laatste foto's
Laatste foto's
Laatste foto's
17 maanden +

Laatste reacties

Meer reacties

Blijf op de hoogte!

Laat je e-mail achter en ik stuur je een mailtje als ik een nieuw verhaal of nieuwe foto's op de site heb gezet.

E-mail adres: