Deze babysite is een onderdeel van groeimee.nl
Maak zelf een gratis babysite | inloggen
buikbabypuk.groeimee.nl

Jouw overgrootmoeder

Jouw overgrootmoeder, mijn oma, opa's moeder, is overleden, Maarten. Een lang bewogen en mooi leven. Met gelukkig een kort vredig einde.

Vaak diende ze me als voorbeeld. Hoe ze tegenslagen overwon. Hoe ze altijd opgewekt en positief was. Hoe zorgzaam ze altijd was. Ik heb altijd gedacht dat ik veel op mijn oma, jouw overgrootmoeder, lijk. Van uiterlijk. Maar ook het zonnige blije dat ik vaak in me heb. En natuurlijk hadden we nog meer raakvlakken. Hoe ze ook op haar 43ste nog moeder werd, net als ik van jou op mijn 43ste.

Ik heb veel bewondering voor mijn oma, Maarten. Ze had een bewogen leven. Geboren in de Eerste Wereldoorlog. Jongvolwassene in de Tweede Wereldoorlog. Ze maakte veel mee.

Ze groeide op in een arm maar liefdevol gezin. Zo vertelde me over haar jeugd. Geen schoenen om naar school te lopen (dat vond ze zo erg). Maar wel een heel liefdevol gezin. Ze hadden niet veel, maar met feestdagen was er altijd iets extra's, dan was ze zo trots en blij.

Net na de Tweede Wereldoorlog diende ze (dat is een soort inhuizige huidhoudster) bij een Engelse officier. Ze raakte verliefd op hem en hij op haar. De eerste keer, als maagd, daar kon je niet van zwanger worden. Maar dus toch wel. De Engelsman keerde terug. Hij schreef haar. Ze zou over komen, trouwen, samen een kind hebben. Maar na een paar liefdesbrieven kreeg ze opeens een brief van de vrouw van de Engelsman. Een vrouw, dat had hij niet verteld.  De liefde van haar leven die haar zo bedrogen had. Mijn vader was een ziekelijk kind waar ze veel zorgen over had, in en uit het ziekenhuis. Mijn oma raakte depressief. De dokter schreef haar een verblijf op het platteland voor. Van 's morgens vroeg tot 's avonds laat hard werken. 's Avonds dood vermoeid in je bed vallen. Geen tijd om te piekeren. Het was snel weer over en ze keerde weer terug naar Bottrop.

Als alleenstaande moeder, met een zoon van een Engelsman was het leven vast niet makkelijk. Na de oorlog waren er weinig mannen. Veel waren gesneuveld in de oorlog. Veel waren beschadigd door de oorlog. Ze stond er alleen voor. Na een jaar of drie kwamen er weer enkele mannen terug van kampen. SS'ers die vast gezeten hadden in werkkampen in Rusland. De zus van mijn oma had een afspraak met een van hun. Maar hij beviel haar niet. En toen kreeg mijn oma hem. Een zakelijk huwelijk, het was praktisch. Ze trouwden en mijn vader kreeg de naam Ziener. Het huwelijk was niet altijd makkelijk. Maar ze hield van hem op haar manier. Toen hij aan het einde van zijn leven een hersenbloeding kreeg en jarenlang als kasplantje leefde hield ze hem thuis en verzorgde hem liefdevol.

Uit dat huwelijk kwamen nog twee dochters. De laatste dus toen mijn oma 43 was. Dat meisje kreeg op haar 18de weer een kind. Dat ze uiteindelijk niet zelf kon opvoeden. Zelf al gepensioneerd, midden 60, bracht oma het meisje groot. Een meisje dat later oma zelf liefdevol kwam verzorgen toen ze oud was. Die haar kwam helpen met eten koken, haar wassen, haar hielp met haar pillen. Die er mede voor zorgde dat ze heel lang op zichzelf kon blijven wonen. Tot haar 92ste.

Als klein meisje ging ik er op vakantie. Eindeloos lange vakanties. Heeeeeel ver weg (voor die tijd dan, we hadden thuis niet eens een auto en moesten die lenen van mijn opa). Wat werd ik verwend. Iedere dag mocht ik een ijsje gaan kopen, voor die tijd een ongekende luxe. En voor het eerst mocht ik naar een echte kapper (mijn moeder knipte onze haren zelf). Maar het meeste indruk maakte het toen ik zelf schoenen mocht uitzoeken voor mijn verjaardag. Thuis kreeg ik natuurlijk ook schoenen als ik er nodig had, hele goede merkschoenen zelfs. Maar daar had ik geen inspraak in. Het moesten degelijke schoenen zijn die lang mee gingen. En in een kleur die overal bij paste. Dat waren de criteria die mijn moeder hanteerde. Maar van mijn oma kreeg ik toen carte blanche dus in de schoenenwinkel. Oh, wat voelde ik me een prinses met mijn zacht leren vuurrode open schoentjes. Ik danste er mee door het leven. Ze waren niet praktisch, niet stevig, niet handig van kleur. Maar oh, wat voelde ik me bijzonder.

Mijn oma. Wat heb ik haar lang mogen hebben. Wat bewonder ik haar. Wat was ze lief. Wat was ze dapper. Wat was ze optimistisch en blij. Maarten, ik hoop dat er haar genen, van jouw overgrootmoeder, ook goed in jou geland zijn: daar kun je dan nog veel plezier aan beleven.


2 reacties

elly schrijft:

mooi geschreven ook het verhaal van de rode schoentjes

ivonne schrijft:

Mooi verhaal Suzie,
Met tranen in mijn ogen zitten lezen,
Lijkt me een fantastisch mens geweest te zijn,net als jij.

Reageer

Vul onderstaande velden in om een reactie te plaatsen op dit babyverhaal.

naam *
bericht *
   Stuur mij een e-mail bij nieuwe reacties op dit verhaal.

Laatste foto's

Laatste foto's
Laatste foto's
Laatste foto's
Laatste foto's
Laatste foto's
17 maanden +

Laatste reacties

Meer reacties

Blijf op de hoogte!

Laat je e-mail achter en ik stuur je een mailtje als ik een nieuw verhaal of nieuwe foto's op de site heb gezet.

E-mail adres: